ലക്ഷമിയാന്റിയുടെ ലോകം [കണ്ണൻ സ്രാങ്ക്] 746

 

അദ്ദേഹത്തിന്റെ കൈകൾ അവളുടെ അരികിലൂടെ സ്പർശിച്ച നിമിഷം, വിദ്യയുടെ ഉള്ളിൽ വർഷങ്ങളായി കാത്തിരുന്ന ഒരു വികാരം ഉണർന്നു.

 

അവൾ കണ്ണുകൾ അടച്ചു.

 

ഒരിക്കൽ…

വളരെ പണ്ടൊരിക്കൽ…

താൻ ഇങ്ങനെ തന്നെയായിരുന്നു ആഗ്രഹിച്ചിരുന്നത്.

 

തന്നെ സ്നേഹത്തോടെ നോക്കുന്ന ഒരു പുരുഷൻ.

തന്നെ ആഗ്രഹത്തോടെ ചേർത്ത് പിടിക്കുന്ന ഒരാൾ.

 

പക്ഷേ ആ നിമിഷങ്ങൾ വളരെ പെട്ടെന്ന് തീർന്നു.

 

സുരേഷിന്റെ സ്പർശത്തിൽ ഒരു ആവേശമുണ്ടായിരുന്നു…

പക്ഷേ അതിൽ അവളെ വായിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്ന സ്നേഹം ഇല്ലായിരുന്നു.

 

അവൾ എന്ത് ആഗ്രഹിക്കുന്നു എന്ന് അറിയാനുള്ള ശ്രമം ഇല്ല.

വളരെ വേഗം…

വളരെ യാന്ത്രികമായി…

അത് അവസാനിച്ചു.

അടുത്ത നിമിഷം തന്നെ സുരേഷ് ക്ഷീണത്തോടെ bed ലേക്ക് വീണു.

 

“Good night…”

അദ്ദേഹം half-sleep ൽ പറഞ്ഞു.

 

ചില seconds കഴിഞ്ഞപ്പോൾ അദ്ദേഹത്തിന്റെ ശ്വാസം steady ആയി.

 

ഉറക്കം.

 

വിദ്യ മാത്രം ഉണർന്നുകിടന്നു.

 

Ceiling ലേക്ക് നോക്കിക്കൊണ്ട് അവൾ നിശബ്ദമായി കിടന്നു.

 

അവളുടെ ഉള്ളിൽ ഇപ്പോൾ ശൂന്യത മാത്രമല്ല ഉണ്ടായിരുന്നത്…

 

മറിച്ച് വളരെ കഠിനമായ ഒരു realization.

 

താൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നത് വെറും physical closeness അല്ലെന്ന്.

 

തന്നെ ഒരാൾ സാവധാനമായി മനസ്സിലാക്കണം…

തന്നെ ആസ്വദിക്കണം…

തന്റെ വികാരങ്ങളെയും ശരീരത്തെയും ഒരുപോലെ സ്നേഹത്തോടെ സ്പർശിക്കണം…

 

അതാണ് അവൾ ഇത്ര നാളായി തേടിയിരുന്നത്.

 

പക്ഷേ സുരേഷിനൊപ്പം അത് ഒരിക്കലും സംഭവിച്ചിട്ടില്ല.