എയ്ഞ്ചൽ ഒന്ന് ചിരിച്ചു.
“ട്രൈ ചെയ്യാം, മിസ്സ്.”
“ട്രൈ അല്ല. വേണം,” മെഹർ ടീച്ചറുടെ സ്വരത്തിൽ പറഞ്ഞു.
എയ്ഞ്ചൽ വീണ്ടും ചിരിച്ചു.
അവളുടെ ആ ശാന്തമായ ചിരി കണ്ടപ്പോൾ മനുവിന്റെ മുഖത്തും ചെറിയൊരു പുഞ്ചിരി വന്നുപോയി. അത് മെഹർ ശ്രദ്ധിച്ചു, പക്ഷേ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.
അടുത്ത നിമിഷം മെഹർ ലക്ഷ്മിയിലേക്ക് തിരിഞ്ഞു.
“ലക്ഷ്മീ…”
ആ വിളിയിൽ എന്തോ പ്രത്യേകതയുണ്ടായിരുന്നു.
ലക്ഷ്മി മെഹറിനെ നോക്കി.
“സ്റ്റാറ്റസ് അടിപൊളി ആയിരുന്നുട്ടോ……
പക്ഷേ……………….
ആ ഡ്രസ്സ് ഇട്ടൊന്നും സ്കൂളിലേക്ക് വന്നേക്കരുത് കേട്ടോ…”
ലക്ഷ്മിയുടെ മുഖം പെട്ടെന്ന് മാറി.
മെഹർ ചെറുചിരിയോടെ തുടർന്നു.
“ഗേൾസ് സ്കൂൾ ആണെങ്കിലും… ഇവിടെ മാഷുമ്മാരൊക്കെ ഉണ്ട്.”
ആ വാക്ക് പറയുമ്പോൾ മെഹറിന്റെ കണ്ണുകൾ ഒരു നിമിഷം മനുവിലേക്ക് തിരിഞ്ഞു.
അവിടെ നിൽക്കുന്ന എല്ലാവരും ഒരു നിമിഷം നിശ്ചലമായി.
ലക്ഷ്മി ആദ്യം എന്താണ് പറയേണ്ടതെന്ന് മനസ്സിലാകാതെ എയ്ഞ്ചലിനെ നോക്കി.
എയ്ഞ്ചലും അല്പം അമ്പരന്ന് നിന്നു.
മനു മെഹറിനെ നോക്കി “ഇത് വേണ്ടായിരുന്നു” എന്ന പോലെ.
പക്ഷേ ലക്ഷ്മി പെട്ടെന്ന് തന്നെ സ്വയം സ്വാബോധത്തിലേക്ക് വന്നു.
“അത് ചുമ്മാ ഫോട്ടോ എടുക്കാൻ വേണ്ടി ഇട്ടുനോക്കിയതാ, മിസ്…”
അവൾ അല്പം ധൈര്യം കൂട്ടി പറഞ്ഞു.
മെഹർ ഒന്നും വലിയ പ്രതികരണം കാണിച്ചില്ല.
“ഹ്മ്മ്…”
ഒരു ചെറിയ മൂളൽ മാത്രം.
പക്ഷേ ആ മൂളലിന്റെ അർത്ഥം ലക്ഷ്മിക്ക് എളുപ്പത്തിൽ മനസ്സിലായില്ല.
