അതേ സമയം…
സ്റ്റാഫ് റൂമിൽ മനു ഒറ്റയ്ക്കായിരുന്നു.
മുന്നിൽ തുറന്ന് കിടക്കുന്ന പുസ്തകത്തിലേക്ക് നോക്കിയിരുന്നെങ്കിലും, അവന്റെ ശ്രദ്ധ അതിലൊന്നുമില്ലായിരുന്നു. കുറച്ച് മുമ്പ് ലക്ഷ്മി വന്ന് നിന്നത്… അവളുടെ ആ ചോദ്യം…
“സാർ ബ്ലോക്ക് മാറ്റിയോ?”
അത് ഇപ്പോഴും മനസ്സിൽ ചെറിയൊരു ചിരിയായി ബാക്കി നിന്നു.
അവൻ പതുക്കെ ഫോൺ എടുത്തു.
വാട്ട്സ്ആപ്പ് തുറന്ന് ലക്ഷ്മിയുടെ സ്റ്റാറ്റസ് വീണ്ടും നോക്കി.
ഇന്നലെ കണ്ട അതേ ഫോട്ടോകൾ.
ഒരു നിമിഷം, അവൻ വീണ്ടും അതിൽ നോട്ടമിട്ടു.
ലക്ഷ്മിയുടെ ആത്മവിശ്വാസം…
അവളുടെ നേരെ നോക്കുന്ന ഭാവം…
താൻ കാണണമെന്ന് അറിഞ്ഞിട്ടാണ് ആ ഫോട്ടോ അവൾ ഇട്ടതോ എന്നൊരു സംശയം അവന്റെ ഉള്ളിൽ വീണ്ടും മുളച്ചു.
“ഈ കുട്ടി…”
അവൻ മനസ്സിൽ ചിരിച്ചു.
പക്ഷേ ആ ചിരിയുടെ പിന്നാലെ മറ്റൊരു മുഖം മനസ്സിലേക്ക് വന്നു.
എയ്ഞ്ചൽ.
അവളുടെ മുഖം ലക്ഷ്മിയുടേതുപോലെ വെല്ലുവിളി നിറഞ്ഞതല്ല.
അവളിൽ ഒരു ശാന്തതയുണ്ട്.
ഒരു മൃദുവായ സൗന്ദര്യം.
ടെസ്റ്റ് പേപ്പറിനെ കുറിച്ചും, ഫുൾ മാർക്ക് വാങ്ങുന്നതിനെ കുറിച്ചും പറഞ്ഞപ്പോൾ അവളുടെ മുഖത്തെ ആ തിളക്കം
അവളോട് സംസാരിക്കുമ്പോളും, മറുപടി പറയുമ്പോഴും, അവളുടെ ശബ്ദത്തിൽ ഒരു ആദരവുണ്ട്.
അവൾ ചിരിക്കുമ്പോൾ പോലും അതിൽ ഒരു ലാളിത്യം ഉണ്ടായിരുന്നു ശ്രദ്ധ പിടിക്കാൻ ശ്രമിക്കാത്ത, പക്ഷേ ശ്രദ്ധിച്ചാൽ മറക്കാൻ പറ്റാത്ത ഒരു ഭംഗി.
മനുവിന്റെ ഓർമ്മ പെട്ടെന്ന് ഓണം സെലിബ്രേഷൻ ദിനത്തിലേക്ക് നീങ്ങി.
