”എന്താടി…“
”നീ അങ്ങോടു നോക്കിയേ….“
”എന്ത്…“
”എടീ ആ മസ്റ്റാർഡ് യെല്ലോ ബ്ലൗസും സെറ്റുസരീമുടുത്ത ചേച്ചിയേ നോക്കാൻ….“
”കണ്ടോ…“
”ആ കണ്ടു….അതാരാ…..എന്ത് രസാടി കാണാൻ….“
”ആ…അനു സിതാരനെ പോലെ ഇണ്ടല്ലേ…..അതാണ് ഹരിയേട്ടന്റെ പഴേ ലൈൻ….നന്ദിത…“
”ങേഹ്….“ അമ്മു അവളെ നോക്കി…
അതേയെന്നവൾ കണ്ണടച്ചുകാട്ടി….
“ഇത്ര സുന്ദരിയോ….ഇതിനു കണ്ണില്ലായിരുന്നോ….”
“ഒന്നു പോടീ….ഏട്ടനെന്താ ഒരു കുഴപ്പം….അവരെ ഒരുമിച്ച് കണ്ടാൽ ശിവനും പാർവതിയും പൊലിണ്ടെന്ന് അമ്മ എപ്പോളും പറയുവാരുന്നു….”
“ ആര്?..മായമ്മയോ…”
“അല്ല എന്റമ്മ….”
അതുകേട്ടപ്പോൾ അമ്മുവിനൊരു ആശ്വാസം തോന്നിയോ…എന്തിനാണോ…
നന്ദിത….എന്താ ഒരു ചേല് അവരെ കാണാൻ…അഴകൊത്ത പെണ്ണ്….താനോ എക്സാക്ട് ഓപ്പോസിറ്റ്…കാണാൻ ക്യൂട്ട് ആണെന്നെ ഉള്ളൂ….
എവിടെയോ ഒളിഞ്ഞുകിടന്ന അപകർഷത്ത തലപൊക്കി…
പക്ഷെ എന്തിന്….? അതു മാത്രം മനസിലായില്ല…
അമ്മുവിന്റെ കണ്ണുകൾ നന്ദിതയെ ചുറ്റി തന്നെ നിന്നു….ചുറ്റുമുള്ളവരുമായി സംസാരിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലും നോട്ടം മറ്റെവിടെയോ ആണ്…
ആ വഴിക്ക് കണ്ണുപായിച്ചപ്പോൾ ആണ് കിച്ചുവിനെയും തോളിൽ ഇരുത്തി മേളക്കാർക്കൊപ്പം തുള്ളുന്നവനെ കാണുന്നത്….
അത്രയും ആളുകൾക്കിടയിൽ നെറ്റിപ്പട്ടം കെട്ടിയ കൊമ്പന്റെ തലയെടുപ്പോടെ നിൽക്കുന്നവൻ….
അവന്റെ ഒത്ത ഉയരവും വണ്ണവും കാരണം എടുത്തുകാണിക്കുന്നുണ്ട്…
ഇരുപത്തിയാറു വയസേ ഉള്ളുവെങ്കിലും കണ്ടാലൊരു മുപ്പത് തോന്നിക്കുമവന്…
കഥ കംപ്ലീറ്റ് എഴുതണേ. ഇടയ്ക്ക് വെച്ച് നിർത്തല്ലേ. വെയ്റ്റിംഗ് ആണ് ❤️❤️
എന്റെ പൊന്നെ, ഒരു ക്രിഞ്ച്ഉം അടിക്കുന്നില്ല. ഇത് ഇതുപോലെ തന്നെ പോകട്ടെ.
ദയവു ചെയ്തു ഇതിനെ എഡിറ്റ് ചെയ്തു ചെറുതാക്കല്ലേ. പലർക്കും പല അഭിപ്രായവും ഉണ്ടാവും, അവരെ ഇങ്ങനെ ചെയ്യൂ, അത് കൂട്ട് എന്നൊക്കെ. ബ്രോന്റെ മനസ്സിൽ ഉള്ള പോലെ തന്നെ എഴുതിയാൽ മതി.
വളരെ നന്നായിട്ടുണ്ട്.