വല്ലാത്തൊരു പൗരുഷം…..
തുള്ളുന്നതിനനുസരിച് ആടിയുലയുന്ന മുടി…ഇടയ്ക്കവൻ പിന്നോട്ട് മടിയൊതുക്കുന്നുണ്ട്…
ഒരു കുഞ്ഞാരാധന മൊട്ടിട്ടോ….
നന്ദിതയിലേക്ക് വീണ്ടും കണ്ണുചെന്നപ്പോൾ ഇപ്പോളും അവനെ തന്നെ നോക്കിയാണ് നിൽപ്പ്…
ആ ചേച്ചിയുടെ മുഖത്തൊരു നഷ്ടബോധമുണ്ടോ…ഇടക്കിടെ നെടുവീർപ്പിടുന്നുണ്ട് അവനെ നോക്കി…
ഉള്ളിൽ പേരറിയാത്തൊരു അസ്വസ്ഥത…ഇതുവരെ തോന്നാത്തതൊന്ന് ഉരുണ്ടുകൂടുന്നത് അവൾ അറിഞ്ഞു….
വല്ലാണ്ട് ദേഷ്യം വരുന്നപോലെ….
ഇടയ്ക്ക് നന്ദിതയോട് സംസാരിച്ചു നിൽക്കുന്നവനെ കണ്ടതും അത് ഇരട്ടിയായി….
“എന്താ ഒരു കുഴയല്…..ഹും….” അല്ല അവൻ ആരോട് മിണ്ടിയാൽ നിനക്കെന്താ…അടുത്ത നിമിഷം ബുദ്ധി ചോദിച്ചു…
ആകെ മൂഡോഫ് ആയി ഗാനമേള കഴിഞ്ഞട്ടെ വരുന്നുള്ളുന്നും പറഞ്ഞ ചിന്നുനേം ചൊറിഞ്ഞു മായേടെ അനുവാദോം വാങ്ങി വീട്ടിൽ പോകാൻ ഒരുങ്ങി അവൾ…
കൂടെ കിച്ചുവിനേം കൊണ്ടുപോയിക്കോ അവൻ ഉറങ്ങുമെന്ന് പറഞ്ഞതുകൊണ്ട് കിച്ചുനേം കൊണ്ടുപോയ ഹരിയെയും തപ്പി നടക്കുവാൻ രണ്ടും….
കുറച്ചുമാറി നന്ദിതയോടും കൂട്ടുകാരോടും സംസാരിച്ചു നിൽപ്പുണ്ട് ഹരി….
ഒരു കുശുമ്പ് തോന്നിയോ…പെണ്ണല്ലേ….തോന്നിക്കാനും…
പക്ഷെ…..എന്തിന്..?
നേരെ ചെന്നങ്ങു തോളിൽ കിടന്ന കിച്ചുവിനെ എടുക്കാൻ നോക്കി…എടുത്താൽ പൊങ്ങില്ലേൽ പോലും..
“എന്താടി…അവനുറക്കാ….ഞാൻ ഓട്ടോയിലേക്ക് കിടത്തി തരാം….” കിച്ചുവിനെ ദേഹത്തേക്ക് ചേർത്ത് അമ്മുവിനെ നോക്കി അവൻ പറഞ്ഞു…

കഥ കംപ്ലീറ്റ് എഴുതണേ. ഇടയ്ക്ക് വെച്ച് നിർത്തല്ലേ. വെയ്റ്റിംഗ് ആണ് ❤️❤️
എന്റെ പൊന്നെ, ഒരു ക്രിഞ്ച്ഉം അടിക്കുന്നില്ല. ഇത് ഇതുപോലെ തന്നെ പോകട്ടെ.
ദയവു ചെയ്തു ഇതിനെ എഡിറ്റ് ചെയ്തു ചെറുതാക്കല്ലേ. പലർക്കും പല അഭിപ്രായവും ഉണ്ടാവും, അവരെ ഇങ്ങനെ ചെയ്യൂ, അത് കൂട്ട് എന്നൊക്കെ. ബ്രോന്റെ മനസ്സിൽ ഉള്ള പോലെ തന്നെ എഴുതിയാൽ മതി.
വളരെ നന്നായിട്ടുണ്ട്.