സിനി ഒന്ന് പതറി. ” മ്മ്… വിളിക്കാം… ” അവൾ പതുക്കെ പറഞ്ഞു…
ഫിലിപ്പ് പോയിക്കഴിഞ്ഞ് സെക്യൂരിറ്റി ചെക്കിംഗിനായി നടക്കുമ്പോൾ റൂബൻ അവളുടെ കൈയ്യിൽ ഒന്ന് നുള്ളി. ” ഹേയ്… വല്ലാതെ ടെൻഷൻ അടിക്കല്ലേ. ആ മുഖത്തെ പേടി ഒന്ന് മാറ്റിക്കേ. വി ആർ ഗോയിങ് ടു ലണ്ടൻ ബേബി…! ”
എമിറേറ്റ്സിന്റെ എയർബസ് A380-യുടെ ബിസിനസ്സ് ക്ലാസ് സീറ്റുകളിൽ ഇരിക്കുമ്പോൾ സിനി ജനലിലൂടെ പുറത്തെ റൺവേയിലേക്ക് നോക്കി. വിമാനം ടേക്ക് ഓഫ് ചെയ്ത് മേഘങ്ങൾക്കിടയിലേക്ക് ഉയർന്നപ്പോൾ റൂബൻ അവളുടെ സീറ്റിന്റെ അടുത്തേക്ക് ആഞ്ഞു.
” സിനി… ഫൈനലി…! നോക്ക്, ആകാശത്തിന് മുകളിലൂടെ നമ്മൾ രണ്ടുപേർ മാത്രം. അടുത്ത മൂന്നാഴ്ച നീ എന്റെ മാത്രമാണ്… ”
സിനി ഒന്ന് പുഞ്ചിരിച്ചു. ” റൂബൻ… ഫിലിപ്പ് നമ്മളെ അത്രയ്ക്ക് വിശ്വസിച്ചാണ് അയച്ചിരിക്കുന്നത്. എനിക്ക് ഇടയ്ക്ക് ഒരു വല്ലാത്ത ഗിൽറ്റ് ഫീലിംഗ് വരുന്നുണ്ട്… ”
റൂബൻ അവളുടെ കൈകൾ ചേർത്തുപിടിച്ചു. ” സിനി, ആ ഗിൽറ്റ് ഒക്കെ ദുബായ് എയർപോർട്ടിൽ തീർന്നു. ഇപ്പോൾ ഇത് എൻജോയ് ചെയ്യ്. നോക്ക്, ഈ ഗ്ലാസിലെ ഷാംപെയ്ൻ പോലെ ലൈഫ് ഒന്ന് കളർഫുൾ ആക്ക്… ” അവൻ ഗ്ലാസ് ഉയർത്തി ‘ചിയേഴ്സ്’ പറഞ്ഞു…
ഏകദേശം ഏഴ് മണിക്കൂർ നീണ്ട യാത്രയ്ക്കിടയിൽ അവർ ഒരുപാട് സംസാരിച്ചു. ഹോസ്പിറ്റലിലെ ഗോസിപ്പുകളല്ല, മറിച്ച് അവരുടെ പഴയ കാലത്തെക്കുറിച്ചും, ഇനി വരാനിരിക്കുന്ന സ്വപ്നങ്ങളെക്കുറിച്ചും. വിമാനത്തിലെ ഡിം ലൈറ്റിൽ, റൂബന്റെ തോളിൽ തല ചായ്ച്ച് കിടക്കുമ്പോൾ സിനി ആദ്യമായി ഒരുതരം സ്വാതന്ത്ര്യം അനുഭവിച്ചു…
വ്യോമക്കശൻ
to
കബനീനാനാഥ
കഥാന്തരീക്ഷത്തിലേക്കു പെട്ടെന്ന് കൂട്ടികൊണ്ട് പോകാൻ കഥാകാരന് കഴിയുന്നു. അതുകൊണ്ടുതന്നെ ഇടയ്ക്കു നിന്ന് പോകുമ്പോൾ ഖേദം തോന്നും.
Dear കബനി…തിരക്കുകൾ ഉണ്ടാകും എന്നു അറിയാം.. പറ്റുന്ന സമയങ്ങളിൽ ഇതുപോലെ എഴുതൂ..താങ്കളോടും താങ്കളുടെ എഴുത്തിനോടുമുള്ള ഇഷ്ടവും,ആരാധനയും കൂടുതൽ ആണു…❤️🥰