ആരോ കുടം കൊണ്ട് തലയ്ക്കു അടിച്ച രീതിയിൽ സ്തംഭിച്ചു നിന്ന് പോയി.. ഒരു വാക്ക് പോലും തിരിച്ചു പറയാൻ ആവാതെ…
“പാവമല്ലേ എന്ന്നി കരുതി കല്യാണം കഴിഞ്ഞാലും നിനക്ക്ന പഠിക്കാനുള്ള അനുവാദം ഞാൻ തരുമായിരുന്നു അപ്പോൾ നിനക്ക് അഹങ്കാരം.. മതി നിന്റെ പഠിപ്പൊക്കെ.. ഇനിയുള്ള കാലം എന്നെയും നമുക്ക് ജനിക്കുന്ന കുഞ്ഞുങ്ങളെയും നോക്കി നീ വീട്ടിൽ ഇരുന്ന മതി..”
അമ്മ ഇന്നലെ വിളിച്ചപ്പോൾ ഒരു പ്രധാനപെട്ട കാര്യമുണ്ട് സംസാരിക്കാൻ ഒരിക്കൽ കൂടെ ആലോചിച്ചിട്ട് എന്നോട് ഇന്ന് വിളിക്കുമ്പോൾ പറയാം എന്ന് പറഞ്ഞു എങ്കിലും അത് വലിയ കാര്യമാക്കില്ല… ഈശ്വരാ… ഈ കല്യാണ ആലോചനയുടെ കാര്യമായിരുന്നോ എല്ലാരോടും ആലോചിച്ചിട്ട് എന്നോട് ഇന്ന് പറയാം എന്ന് പറഞ്ഞത്… പെൺകുട്ടികൾക്ക് 18 തികയുമ്പോഴേ കെട്ടിക്കണം എന്ന് ചിന്തയുള്ള എന്റെ അച്ഛനടക്കമുള്ള ബന്ധുക്കളുടെ അഭിപ്രായം എന്താവും എന്ന് അറിയാൻ വലിയ പ്രയാസമില്ല… അവർ സമ്മതിക്കും.. എന്നോട് ഒരു വാക്ക് പോലും ചോദിക്കാതെ തന്നെ…
“നീ ഇങ്ങനെ വിഷമിക്കണ്ടാ.. ഞാൻ അത്ര ക്രൂരൻ ഒന്നുമല്ല.. പക്ഷെ ആഗ്രഹിച്ചത് കൈയിൽ കിട്ടില്ല എങ്കിൽ എനിക്ക് പ്രാന്ത് പിടിക്കും.. അത് പോലെയൊരു ഒരു പ്രാന്ത് ആണ് നീ എനിക്ക് ഇപ്പോൾ… അതുകൊണ്ട് വീട്ടുകാർ ചോദിക്കുമ്പോൾ അങ്ങ് സമ്മതം പറഞ്ഞേക്ക്.. പഠിപ്പ് മുടങ്ങി എന്ന് കരുതി വിഷമിക്കണ്ട.. ഞാൻ നിന്നെ റാണിയെ പോലെ നോക്കും… പകരം നിന്നെ എനിക്ക് തന്നാൽ മതി… എനിക്ക് മാത്രം… ഞാൻ പറയുന്നത് അനുസരിച്ചു സന്തോഷത്തോടെ നിനക്ക് ജീവിക്കാം എന്റെ കൂടെ.”
