എന്റെ ദേവി…. എനിക്ക് ഒരു സഹോദരൻ എങ്കിലും ഉണ്ടായിരുന്നു എങ്കിൽ… ഇല്ലാ ആരുമില്ല…. അച്ഛനും അമ്മയും കുടുംബക്കാരോ നാട്ടുകാരോ ആരുമില്ല… ഞാൻ ഒറ്റയ്ക്ക് ആണ്… ആരുമില്ല എന്നെ രക്ഷിക്കാൻ….ആരും വരില്ല….
ലക്ഷ്യബോധമില്ലാതെ ഓടുന്ന മനസ്സും ശരീരവും പെട്ടെന്ന് ആരെയോ തട്ടി നിന്നു…ആകെ വല്ലാതെ തളർന്നു പോയ ശരീരത്തിന് ആ ചെറിയ അഘാതം പോലും നേരിടാൻ കഴിയാതെ നിലത്തേക്ക് വീഴാൻ തുടങ്ങിയതും അതിന് സമ്മതിക്കാതെ കരുത്തുള്ള ഒരു കരം എന്റെ അരയിൽ പിടി മുറുക്കി ആ ശരീരത്തോട്ട് അടുപ്പിച്ചു..
ഒരു ആരോഗ്യവാനായ പുരുഷന്റെ നെഞ്ചിലാണ് ഞാൻ തല ചേർത്ത് നിക്കുന്നത് എന്ന് മനസിലായതും കണ്ണുകൾ വലിച്ചു തുറന്നു…
ആദ്യം കണ്ണിൽ പതിഞ്ഞത് ആ silver rolex വാച്ച് ആയിരുന്നു… പതിയെ തല തിരിച്ചു കണ്ണുകൾ ഉയർത്തി നോക്കിയതും എന്നെ വരവേറ്റത് ബ്രൗൺ ആണോ കറുപ്പ് ആണോ എന്ന് ഒറ്റ നോട്ടത്തിൽ ആർക്കും തിരിച്ചു അറിയാൻ കഴിയാത്ത രണ്ട് മിഴികൾ…
വിരിഞ്ഞ എന്റെ കണ്ണുകളിൽ കരഞ്ഞതിന്റെ അവശേഷിപ്പായ മിഴിനീർ തുള്ളികൾ പറ്റി പിടിച്ചു ഇരികുന്നത് അറിഞ്ഞാവണം ആ മിഴികളും ഭംഗിയിൽ കട്ടിയുള്ള ആ പുരികങ്ങളും ഒന്ന് ചുരുങ്ങിയത്…
അപ്പോഴും നേരത്തെ വന്ന് ഇടിച്ച ഇടിയിൽ അദ്ദേഹത്തിന്റെ കൈയിൽ ഇരുന്ന വാട്ടർ ബോട്ടിലിൽ നിന്നും വെള്ളം എന്റെ വലത്തേ കൈയിലേക്ക് ഒഴുകി കൊണ്ട് ഇരുന്നു…കുറച്ച് മുമ്പ് രാഹുൽ തൊട്ട് ആശുദ്ധമാക്കി എന്ന് ഞാൻ വിശ്വസിച്ച കരങ്ങളൾ വീണ്ടും ശുദ്ധമാക്കുന്നത് പോലെ….
