**അമ്മാവൻ:** “എന്താ മോനെ… നിന്നെ ഞങ്ങളെങ്ങനെ കൈ വിടും? മനസ്സിനെ അലട്ടുന്ന പ്രശ്നങ്ങൾ എന്തെങ്കിലും ഉണ്ടോ നിനക്ക്? എന്തുണ്ടെങ്കിലും അമ്മാവൻ കൂട്ടിനുണ്ട് മോനെ…”
അമ്മാവൻ എന്റെ തോളിൽ കൈ വെച്ചു. ആ സ്പർശനത്തിന് വലിയൊരു കരുത്തുണ്ടായിരുന്നു. അർച്ചനയുമായുള്ള ബന്ധം തകർന്ന് വേണിയെ ജീവിതത്തിലേക്ക് കൂട്ടാൻ തീരുമാനിക്കുമ്പോൾ അമ്മാവൻ കൂടെയുണ്ടാകുമെന്ന ഉറപ്പ് എനിക്ക് വലിയൊരു സമാധാനമായി.
പിന്നീടുള്ള സമയം ആ തറവാടിന്റെ സ്നേഹത്തിൽ ഞാൻ അലിഞ്ഞുചേർന്നു. വേണിയും അമ്മായിയും വെച്ചുവിളമ്പിയ വിഭവങ്ങൾ ആവോളം കഴിച്ചു. വേണിയുമായി സംസാരിക്കാൻ അധികം അവസരം കിട്ടിയില്ലെങ്കിലും, അമ്മാവന്റെയും അമ്മായിയുടെയും കണ്ണുവെട്ടിച്ച് ഞങ്ങൾ കൈമാറിയ നോട്ടങ്ങളിൽ ഒരു ലോകം മുഴുവൻ ഉണ്ടായിരുന്നു.
വൈകുന്നേരം 6 മണിയായി. ഉമ്മറത്ത് ഒരു വണ്ടിയുടെ ഹോൺ ശബ്ദം കേട്ടു. ടോണി തന്റെ കാറുമായി എത്തിയിരിക്കുന്നു. എന്റെ യാത്രയ്ക്കുള്ള സമയമായി. ബാഗുമായി ഞാൻ പുറത്തേക്ക് ഇറങ്ങി.
വേണി ഉമ്മറപ്പടിയിൽ നിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ സങ്കടവും ആശങ്കയും നിഴലിച്ചു.
ഞാൻ എല്ലാവരോടും യാത്ര പറഞ്ഞു. ടോണിയുടെ വണ്ടിയിലേക്ക് കയറുമ്പോൾ ഞാൻ വേണിയെ അവസാനമായി ഒന്ന് നോക്കി.
“എല്ലാം ശരിയാകും” എന്ന് എന്റെ കണ്ണുകൾ അവളോട് മന്ത്രിച്ചു.
വണ്ടി മുന്നോട്ട് നീങ്ങി. കൊച്ചിയിലേക്കുള്ള ഈ യാത്ര അർച്ചനയ്ക്കുള്ള ശിക്ഷയും എനിക്കും വേണിക്കും വേണ്ടിയുള്ള പുതിയൊരു ജീവിതത്തിന്റെ തുടക്കവുമായിരിക്കും.
