താരയുടെ ആ നിഷ്കളങ്കമായ വാക്കുകൾ ധ്വനിയെ കൂടുതൽ ധർമസങ്കടത്തിലാക്കി. തരുൺ ഇത് കേട്ട് ഒരു കുസൃതിച്ചിരിയോടെ ധ്വനിയെ നോക്കി കണ്ണ് ചിമ്മി. എന്നിട്ട് താരയുടെ മുന്നിൽ വെച്ച് തന്നെ ധ്വനിയുടെ കയ്യിലിരുന്ന ഫോൺ തട്ടിപ്പറിച്ചു വാങ്ങി.
”ഇത് എപ്പോഴും ഈ ഫോണിൽ തന്നെയാ… ഒന്ന് ഇങ്ങോട്ട് നോക്ക്,” അവൻ അവളുടെ കയ്യിൽ പതുക്കെ നുള്ളിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു.
ധ്വനി വേദന കൊണ്ടല്ല, മറിച്ച് ആ സ്പർശനം താര കാണുമോ എന്ന ഭയം കൊണ്ട് വിയർത്തു പോയി. “തരുൺ… വിട്… എനിക്ക് ഫോൺ വേണം,” അവൾ പതുക്കെ പറഞ്ഞു.
താര ഇതൊക്കെ കണ്ട് ചിരിച്ചു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു, “അവൻ കുട്ടിയല്ലേ ധ്വനി, അവൻ നിന്നെ സ്വന്തം സഹോദരിയെപ്പോലെ സ്നേഹിക്കുന്നത് കൊണ്ടല്ലേ ഇങ്ങനെ കളിക്കുന്നത്. നീ അവനെ വഴക്ക് പറയണ്ട.”
താരയുടെ ആ വിശ്വാസം ധ്വനിയുടെ നെഞ്ചിൽ ഒരു മുള്ള് പോലെ തറച്ചു. തന്റെ അനിയൻ ധ്വനിയെ ആങ്ങളയുടെ സ്ഥാനത്തല്ല, മറിച്ച് ഒരു കാമുകിയുടെ കണ്ണുകളോടെയാണ് നോക്കുന്നതെന്ന് ആ പാവം അറിയുന്നില്ലല്ലോ എന്ന് ധ്വനി ഓർത്തു.
താര അകത്തേക്ക് പോയ ഉടനെ തരുൺ ധ്വനിയുടെ അടുത്തേക്ക് ഒന്നുകൂടി നീങ്ങിയിരുന്നു. അവളുടെ കാതിനടുത്ത് വന്ന് അവൻ മെല്ലെ മന്ത്രിച്ചു, “എന്റെ ചേച്ചിക്ക് ഒന്നും അറിയില്ല ധ്വനി… പക്ഷേ നിനക്ക് അറിയാമല്ലോ എന്റെ ഉള്ളിൽ എന്താണെന്ന്. നീ ഈ സാരിയിൽ എന്നെ ഭ്രാന്ത് പിടിപ്പിക്കുന്നുണ്ട്.”
കാലം അതിന്റെ പ്രയാണത്തിൽ മാസങ്ങൾ പിന്നിലാക്കിയെങ്കിലും, തരുണിന്റെ ഉള്ളിലെ പ്രണയം ഒരു കാട്ടുതീ പോലെ പടരുകയായിരുന്നു. അത് വെറുമൊരു ഇഷ്ടത്തിനപ്പുറം ഒരു തരം വാശിയായി മാറിയിരിക്കുന്നു.
