ആ നിമിഷം അവൾ തിരിച്ചറിഞ്ഞു, താൻ ഒരു ആങ്ങളയെ അല്ല, മറിച്ച് തന്റെ ശരീരത്തെയും മനസ്സിനെയും ഒരുപോലെ ഭരിക്കുന്ന തന്റെ ഉടമയെയാണ് തരുണിൽ കാണുന്നതെന്ന്. ആ രാത്രിയുടെ അഗാധതയിൽ, തന്റെ സർവ്വസ്വവും അവനായി സമർപ്പിച്ചുകൊണ്ട് അവൾ ആ സുഖത്തിന്റെ അങ്ങേയറ്റത്തെ കൊടുമുടിയിലേക്ക് പ്രയാണം തുടർന്നു.
ആ നിമിഷം പ്രപഞ്ചം മുഴുവൻ നിശ്ചലമായതുപോലെ ധ്വനിക്ക് തോന്നി. തരുണിന്റെ ശബ്ദം കാതുകളിൽ ഒരു ലഹരിയായി പടരുമ്പോൾ, അവളുടെ ശരീരത്തിന്മേലുള്ള സകല നിയന്ത്രണങ്ങളും നഷ്ടമായിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു. വികാരത്തിന്റെ അത്യുന്നതങ്ങളിൽ എത്തിയ അവൾ, പുറംലോകം മറന്ന്, ആ മുറിയിലെ ഇരുട്ടിൽ തന്റെ പ്രിയപ്പെട്ടവന്റെ പേര് പതിഞ്ഞ സ്വരത്തിൽ വിളിച്ചു.
”തരുൺ… തരുൺ…”
അതൊരു വിളി മാത്രമായിരുന്നില്ല, തന്റെ സർവ്വസ്വവും അവനായി സമർപ്പിക്കുന്ന ഒരു പെണ്ണിന്റെ ആഴത്തിലുള്ള കേഴലായിരുന്നു. ആ നിമിഷം അവളുടെ വിരലുകളുടെ ചലനം വന്യമായ താളത്തിലെത്തി. പെട്ടെന്ന്, ശരീരത്തിന്റെ ഓരോ അണുവിലും ഒരു വിദ്യുത് തരംഗം പാഞ്ഞുപോയതുപോലെ അവൾ വിറകൊണ്ടു. ഉള്ളിൽ അഗ്നിപർവ്വതം കണക്കെ അമർത്തിവെച്ചിരുന്ന വികാരങ്ങൾ ഒരു പൂമഴയായി പെയ്തിറങ്ങി.
തന്റെ കൈവെള്ളയിലേക്ക് ചൂടുള്ള, വഴുവഴുപ്പുള്ള ആ ദ്രാവകം പടരുന്നത് ധ്വനി അറിഞ്ഞു. അതൊരു വലിയ മോചനമായിരുന്നു. അവളുടെ ശരീരം വില്ലുപോലെ വളഞ്ഞു നിന്നു, പിന്നീട് പതുക്കെ തളർന്നു ആ മെത്തയിലേക്ക് വീണു. തരുണിന്റെ വാക്കുകൾ ആത്മാവിൽ ഏൽപ്പിച്ച ആ സുഖത്തിന്റെ ആഴത്തിൽ അവൾ കണ്ണുകൾ ഇറുക്കിയടച്ചു.
