ഈ ശാന്തത എത്രകാലം തുടരുമെന്ന് അവൾക്കും അറിയില്ലായിരുന്നു. തരുൺ മറ്റൊരു അവസരത്തിനായി കാത്തിരിക്കുകയാണെന്ന് അവൾക്ക് ഉറപ്പായിരുന്നു
മനസ്സിന്റെ ആഴങ്ങളിൽ എവിടെയോ ധ്വനി ആ സത്യം തിരിച്ചറിഞ്ഞു തുടങ്ങിയിരുന്നു—ഇതൊരു വെറും ശാരീരികമായ ആകർഷണം മാത്രമല്ല, അവൾ തരുണിനെ പ്രണയിച്ചു തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. പക്ഷേ ആ പ്രണയം അവൾക്ക് സമ്മാനിച്ചത് വലിയൊരു ആത്മസംഘർഷമായിരുന്നു.
അവളുടെ മുന്നിൽ രണ്ട് വലിയ പ്രതിബന്ധങ്ങളുണ്ടായിരുന്നു:
പ്രായവ്യത്യാസം: തന്നേക്കാൾ 7 വയസ്സിന് ഇളയവൻ. സമൂഹം എന്ത് പറയും എന്നതിനേക്കാൾ, ഒരു കുട്ടിയായി കണ്ടിരുന്നവനെ എങ്ങനെ തന്റെ ജീവിതപങ്കാളിയായി കാണും എന്ന ചിന്ത അവളെ അലട്ടി.
താരയുമായുള്ള സൗഹൃദം: തന്റെ പ്രാണതുല്യയായ കൂട്ടുകാരി. അവളുടെ അനിയനുമായി ഇത്തരമൊരു ബന്ധം താര അറിഞ്ഞാൽ അത് തകർക്കുന്നത് വർഷങ്ങളുടെ വിശ്വാസമാണ്. ഒരു വശത്ത് പ്രണയവും മറുവശത്ത് ആത്മാർത്ഥമായ സൗഹൃദവും.
ഓഫീസിലെ തിരക്കുകൾക്കിടയിലും തരുണിന്റെ ഒരു മെസ്സേജ് കാണുമ്പോൾ അവളുടെ ചുണ്ടിൽ അറിയാതെ ഒരു പുഞ്ചിരി വിടരും. അത് പ്രണയത്തിന്റെ അടയാളമായിരുന്നു. പക്ഷേ അടുത്ത നിമിഷം തന്നെ താരയുടെ മുഖം ഓർമ്മ വരികയും അവൾ ആ ചിരി മായ്ച്ചു കളയുകയും ചെയ്യും.
ഒരു വൈകുന്നേരം ഹോസ്റ്റൽ മുറിയിൽ താരയില്ലാത്ത സമയത്ത് തരുൺ വിളിച്ചു.
”ധ്വനി… നീ എന്തിനാണ് ഇങ്ങനെ ഒളിച്ചുകളിക്കുന്നത്? നിനക്ക് എന്നോട് പ്രണയമുണ്ടെന്ന് എനിക്കറിയാം,” തരുണിന്റെ ശബ്ദത്തിൽ വലിയ ആത്മവിശ്വാസമായിരുന്നു.
”തരുൺ, നീ കൊച്ചുകുട്ടിയാണ്… പ്രായത്തിൽ പോലും നമ്മൾ തമ്മിൽ എത്ര വ്യത്യാസമുണ്ട്. പോരാത്തതിന് താര… അവളോട് ഞാൻ എന്ത് പറയും?” ധ്വനി കരച്ചിലിന്റെ വക്കിലെത്തി പറഞ്ഞു.
