ജോലിസ്ഥലത്ത് തിരിച്ചെത്തിയതോടെ തിരക്കുകൾ കൂടി. താര എപ്പോഴും കൂടെയുള്ളതുകൊണ്ട് തരുണിന് വിളിക്കാനോ പഴയതുപോലെ സംസാരിക്കാനോ ഉള്ള സാഹചര്യം ഇല്ലാതായി. ഫോണിൽ അവന്റെ മെസ്സേജുകൾ വരുമ്പോഴൊക്കെ താര അടുത്തില്ലെന്ന് ഉറപ്പുവരുത്തിയ ശേഷം മാത്രമേ ധ്വനി അത് തുറന്നു നോക്കാറുള്ളൂ.
തരുണിന്റെ ഓരോ മെസ്സേജും അവളുടെ കുറ്റബോധത്തെ വീണ്ടും തട്ടിയുണർത്തുന്നവയായിരുന്നു:
”എന്താ ധ്വനി മറുപടിയില്ലാത്തത്? താര ചേച്ചി കൂടെയുള്ളത് കൊണ്ടാണോ? അതോ ഇന്നലത്തെ ആ രാത്രി നീ മറക്കാൻ ശ്രമിക്കുകയാണോ?”
ആ വാക്കുകൾ വായിക്കുമ്പോൾ അവളുടെ നെഞ്ചിടിപ്പ് കൂടും. അവനെ അവഗണിക്കാൻ അവൾ ആവതും ശ്രമിക്കുന്നുണ്ട്. ഓഫീസിലെ ഫയലുകൾക്കിടയിലും സഹപ്രവർത്തകർക്കിടയിലും അവൾ തന്നെത്തന്നെ തളച്ചിട്ടു. എന്നാൽ ഇടയ്ക്കൊക്കെ തനിയെ ഇരിക്കുമ്പോൾ, തന്റെ ഉള്ളിലെ ആ പെണ്ണ് തരുണിന്റെ വാക്കുകൾക്കായി കൊതിക്കുന്നുണ്ടെന്ന് അവൾ തിരിച്ചറിഞ്ഞു.
താരയുടെ സാന്നിധ്യം അവൾക്കൊരു കവചമായിരുന്നു. തരുണിലേക്ക് വീണ്ടും വീണുപോകാതിരിക്കാൻ അവൾ ആ കവചത്തെ മുറുകെ പിടിച്ചു. പക്ഷേ, എത്രയൊക്കെ അകറ്റി നിർത്തിയാലും അവന്റെ ആ ഗാംഭീര്യമുള്ള ശബ്ദവും വന്യമായ വർണ്ണനകളും അവളുടെ സ്വപ്നങ്ങളിൽ വീണ്ടും അതിക്രമിച്ചു കയറിക്കൊണ്ടിരുന്നു.
ഇടയ്ക്ക് താര ചോദിക്കും, “ധ്വനീ, നീയെന്താ ആലോചിച്ചിരിക്കുന്നത്? നീയാകെ മാറിയല്ലോ.”
ആ ചോദ്യത്തിന് മുന്നിൽ പതറാതെ ഒരു കള്ളച്ചിരിയോടെ അവൾ ഒഴിഞ്ഞുമാറും. ഒരു വശത്ത് താരയോടുള്ള സ്നേഹവും മറുവശത്ത് അവളറിയാതെ അവളുടെ അനിയനുമായി പങ്കിട്ട ആ നിഗൂഢ നിമിഷങ്ങളും ധ്വനിയുടെ മനസ്സിനെ ഒരു വലിയ സംഘർഷത്തിലാക്കി.
