”പ്രായവും താര ചേച്ചിയും ഒക്കെ വെറും കാരണങ്ങളല്ലേ ധ്വനി? നിന്റെ ഉള്ളിലെ പെണ്ണിന് എന്നെ വേണമെന്ന് ആ രാത്രി നീ തെളിയിച്ചതല്ലേ? പ്രണയത്തിന് പ്രായമുണ്ടോ?” അവന്റെ വാക്കുകൾ വീണ്ടും അവളുടെ പ്രതിരോധങ്ങളെ തകർക്കാൻ തുടങ്ങി.
താര കൂടെയുള്ളപ്പോൾ തരുണിനെ ഒരു അപരിചിതനെപ്പോലെ കാണാൻ അവൾ ശ്രമിക്കുമെങ്കിലും, അവന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കാൻ അവൾക്ക് ഭയമായിരുന്നു. ആ കണ്ണുകളിൽ തനിക്കായുള്ള പ്രണയവും കാമനയും തിളങ്ങുന്നത് അവൾ കാണുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
മനസ്സും ശരീരവും തരുണിലേക്ക് വലിച്ചടുപ്പിക്കപ്പെടുമ്പോഴും, താരയോടുള്ള നീതികേട് അവളെ പിന്നോട്ട് വലിച്ചു. പ്രണയത്തിനും സൗഹൃദത്തിനുമിടയിൽ ധ്വനി ഒരു വലിയ പത്മവ്യൂഹത്തിൽ അകപ്പെട്ടതുപോലെയായി. ഈ പ്രണയം അവൾക്ക് ഒരു ശാപമാണോ അതോ അനുഗ്രഹമാണോ എന്ന് തിരിച്ചറിയാനാവാത്ത അവസ്ഥ.
ധ്വനിയുടെ ആ തീരുമാനം തികച്ചും പക്വതയുള്ളതായിരുന്നു. ഒരു വശത്ത് തരുണിനോടുള്ള അടങ്ങാത്ത പ്രണയം അവളെ വലിക്കുമ്പോഴും, മറുവശത്ത് യാഥാർത്ഥ്യങ്ങൾ അവളെ ചിന്തിപ്പിച്ചു. മനസ്സിനെ നിയന്ത്രിച്ചുകൊണ്ട് അവൾ ചില ഉറച്ച നിലപാടുകൾ എടുത്തു:
കാലത്തിന് വിട്ടുകൊടുക്കൽ: തരുണിന് ഇത് വെറുമൊരു പ്രായത്തിന്റെ ആവേശമാണോ എന്ന് അവൾക്ക് സംശയമുണ്ടായിരുന്നു. വയസ്സ് ഇളയതല്ലേ, കുറച്ചുനാൾ കഴിയുമ്പോൾ ഈ കൗതുകം മാറിക്കൊള്ളും എന്ന് അവൾ കരുതി. അവന്റെ മനസ്സ് മാറാൻ സമയം നൽകുക എന്നതായിരുന്നു അവളുടെ ആദ്യ തന്ത്രം.
ശരീരത്തോടുള്ള താല്പര്യം: ഇനി അവന്റെ ലക്ഷ്യം തന്റെ ശരീരം മാത്രമാണെങ്കിൽ, താൻ മൈൻഡ് ചെയ്യാതിരുന്നാൽ അവൻ മടുത്ത് പിന്മാറിക്കോളും എന്ന് അവൾ വിശ്വസിച്ചു. അതുകൊണ്ട് തന്നെ അവന്റെ സംസാരം അതിരുകടക്കുമ്പോൾ അവൾ തന്ത്രപൂർവ്വം ഒഴിഞ്ഞുമാറാൻ തുടങ്ങി.
