ചിലയിടങ്ങളിൽ കുരങ്ങുകൾ കൂട്ടമായി guard wall ന് മുകളിൽ ഇരിക്കുന്നു.
കാറിന്റെ headlights മഞ്ഞ് മുറിച്ചുകടന്ന് മുന്നോട്ട് നീങ്ങുമ്പോൾ, ലോകം മുഴുവൻ പതിയെ ശാന്തമാകുന്ന പോലെ തോന്നി.
“Beautiful…”
വിദ്യ അറിയാതെ പറഞ്ഞു.
ഹൃതിക്ക് അവളെ നോക്കി ചെറുതായി ചിരിച്ചു.
“Wayanad ആണോ… അതോ life?”
വിദ്യ ചിരിച്ചു.
പക്ഷേ ആ ചോദ്യത്തിന് അവൾക്ക് ഉടനെ ഉത്തരം കിട്ടിയില്ല.
കാരണം ആ നിമിഷം…
വളരെ വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം അവളുടെ ഉള്ളിലും എന്തോ വീണ്ടും ജീവിച്ചുതുടങ്ങുകയായിരുന്നു.
മുമ്പിൽ മഴ നനഞ്ഞ മലനിരകൾ അനന്തമായി നീണ്ടുകിടക്കുന്നു.
അവളുടെ diesel car steady ആയി മുരണ്ടുകൊണ്ട് ആ മലകൾ കീഴടക്കി മുന്നോട്ട് കയറുകയായിരുന്നു…
അതുപോലെ തന്നെ, വർഷങ്ങളായി സ്വന്തം മനസ്സിൽ പണിത ഭയങ്ങളെയും ചങ്ങലകളെയും വിദ്യ പതിയെ പിന്നിലാക്കി മുന്നോട്ട് പോകുന്നുണ്ടായിരുന്നു…
വയനാട് town പിന്നിലാക്കി അവർ resort ലേക്ക് എത്തുമ്പോഴേക്കും ഉച്ച കഴിഞ്ഞിരുന്നു.
മഴ പെയ്തു നിർത്തിയ ശേഷമുള്ള തണുത്ത കാലാവസ്ഥ.
റോഡിന്റെ ഇരുവശവും കാപ്പിത്തോട്ടങ്ങൾ.
ഇടയ്ക്കിടെ മഞ്ഞ് താഴേക്ക് ഇറങ്ങി വന്ന് കാഴ്ചകൾ പകുതി മറയ്ക്കുന്നു.
Resort എത്തുന്നതിന് മുമ്പ് roadside ലുള്ള ചെറിയൊരു restaurant ലാണ് അവർ food കഴിക്കാൻ കയറിയത്.
Wooden benches.
ചൂട് ചായയുടെ മണം.
പുറത്ത് മഴത്തുള്ളികൾ tin roof ല് വീഴുന്ന ശബ്ദം.
വിദ്യ window side ല് ഇരുന്ന് പുറത്തേക്ക് നോക്കുകയായിരുന്നു.
