“മെഹർ…”
അവന്റെ ശബ്ദത്തിൽ ഞെട്ടലും വേദനയും ഒരുമിച്ചുണ്ടായിരുന്നു.
മെഹർ അവനെ നോക്കി നിന്നു.
പറയാൻ വന്ന വാക്കുകൾ എല്ലാം ആ നിമിഷം കഴുത്തിൽ കുടുങ്ങി.
“ഞാൻ…”
അവൾ തുടങ്ങാൻ ശ്രമിച്ചു.
മനു വാതിലിന്റെ അരികിൽ നിന്ന് മാറി.
“അകത്ത് വാ.”
അവൾ അകത്തേക്ക് കയറി.
വാതിൽ അടഞ്ഞു.
കുറച്ച് നിമിഷങ്ങൾ രണ്ടുപേരും മിണ്ടാതെ നിന്നു.
മനൂ……
അവൾ അങ്ങിനെ പറഞ്ഞു കൊണ്ട് അവന്റെ അരികിലേക്ക് നടന്നുകൊണ്ട് അവനെ ചേർത്ത് കെട്ടിപിടിച്ചു…..
അവൾ പറഞ്ഞു പോയതിന്റെ എല്ലാ പശ്ചാത്താപവും അതിൽ ഉണ്ടായിരുന്നു….
കുറേ വിളിച്ചു ഞാൻ….. അവന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് ചേർന്ന് നിന്നുകൊണ്ട് അവൾ പറഞ്ഞു
“കണ്ടു.”
“എന്തേ എടുകാഞ്ഞത്…”
“അതെന്താ.”
“എന്ത് പറയും എന്ന് അറിയില്ലായിരുന്നു.”
ആ മറുപടി കേട്ടപ്പോൾ മെഹറിന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു.
“ഞാൻ അങ്ങനെ പറയേണ്ടിയിരുന്നില്ല, മനു.”
അവൻ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.
“ഞാൻ ഒരുപാട് ആലോചിച്ച് വെച്ച കാര്യങ്ങൾ ആയിരുന്നു അത്…
പക്ഷേ നിന്നോട് അങ്ങനെ പറയാൻ പാടില്ലായിരുന്നു. നീ കേൾക്കുമ്പോൾ എങ്ങനെയാകും തോന്നുക എന്ന് ഞാൻ ആ നിമിഷം ചിന്തിച്ചില്ല.”
മനു പതുക്കെ ചോദിച്ചു.
“അതായത് നീ പറഞ്ഞത് കള്ളമായിരുന്നോ?”
മെഹർ ഉടനെ തലകുലുക്കി.
“കള്ളമല്ല…” അവൾ തല ഉയർത്തി മനുവിനെ നോക്കി
പിന്നെ….
ഞാൻ പറഞ്ഞത് നീ മനസിലാക്കിയത്തിലാണ് പ്രശ്നം
എങ്ങിനെ ?…
