അല്പം നിമിഷങ്ങൾ കഴിഞ്ഞപ്പോൾ അയാളും മുറിക്ക് പുറത്തേക്ക് വന്നു. തന്റെ ഇരയെ വേട്ടയാടി തുടങ്ങിയ ഒരു വേട്ടക്കാരനെപ്പോലെ, ഒരു മൃഗീയമായ പുഞ്ചിരി അയാളുടെ മുഖത്ത് വിരിഞ്ഞുനിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ആ ചിരി കണ്ടപ്പോൾ എന്റെ രക്തം തിളച്ചു. തളർന്ന കണ്ണുകളുമായി നിൽക്കുന്ന റിനുവിനെയും, പൈശാചികമായ ആനന്ദത്തോടെ പുറത്തേക്ക് വന്ന ആ അക്രമിയെയും നോക്കി നിൽക്കുമ്പോൾ, ഞാൻ അനുഭവിക്കുന്ന നിസ്സഹായാവസ്ഥ ഈ ലോകത്തിലെ മറ്റൊരു ഭർത്താവിനും ഉണ്ടാകരുതേ എന്ന് ഞാൻ പ്രാർത്ഥിച്ചു പോയി.
ഹാളിലെ മങ്ങിയ വെളിച്ചത്തിൽ അയാൾ വീണ്ടും തന്റെ തോക്ക് കയ്യിലെടുത്തു. റിനുവിനെ ഒരിക്കൽ കൂടി അടിമുടി നോക്കിയ ശേഷം അയാൾ സോഫയിലേക്ക് അമർന്നിരുന്നു. മുറിയിലാകെ വീണ്ടും ആ ശ്വാസം മുട്ടിക്കുന്ന നിശബ്ദത പടർന്നു.
നിങ്ങൾ രണ്ടുപേരുടെയും മൊബൈലുകൾ ഇപ്പോൾത്തന്നെ സ്വിച്ച് ഓഫ് ചെയ്ത് എന്റെ കയ്യിൽ ഏൽപ്പിക്കണം. പിന്നെ ഈ വീടിന്റെ എല്ലാ താക്കോലുകളും!” അയാൾ അധികാരത്തോടെ കൽപ്പിച്ചു.
ആ വിധിനിർണ്ണായകമായ നിമിഷത്തിൽ എന്തെങ്കിലും ഒരു സഹായത്തിനായി ഞങ്ങൾക്ക് ലോകത്തോട് ബന്ധപ്പെടാനുള്ള ഒരേയൊരു മാർഗ്ഗമായിരുന്നു ആ ഫോണുകൾ. റിനു അല്പനേരം ഒന്നും ചെയ്യാതെ നിശ്ചലയായി നിന്നു. പക്ഷേ, അയാളുടെ കണ്ണുകളിലെ ആ പഴയ ക്രൂരത വീണ്ടും കണ്ടപ്പോൾ, മറ്റൊരു വഴിയില്ലാതെ അവൾ അത് അനുസരിച്ചു.
തറയില് കിടന്നിരുന്ന അവളുടെ മൊബൈലും, കോഫി ടേബിളിന് മുകളിൽ ഇരുന്ന എന്റെ മൊബൈലും അവൾ കയ്യിലെടുത്തു. വിറയ്ക്കുന്ന വിരലുകൾ കൊണ്ട് അവ രണ്ടും സ്വിച്ച് ഓഫ് ചെയ്ത ശേഷം അയാൾക്ക് നീട്ടി. അതിനുശേഷം അവൾ വേഗം ഉള്ളിലേക്ക് പോയി വീടിന്റെ മുൻവാതിലിന്റെയും പിൻവാതിലിന്റെയും താക്കോൽക്കൂട്ടവും കൊണ്ടുവന്ന് അയാളുടെ കയ്യിൽ കൊടുത്തു.
