വീണ്ടും കുറച്ചുനേരത്തെ നിശബ്ദത. പിന്നെ വാതിൽ തുറന്ന് റിനു തകർന്നുപോയവളെപ്പോലെ മുറിയിൽ നിന്നും പുറത്തേക്ക് ഓടിവന്നു. അവൾ വന്ന് എന്റെ കാൽക്കൽ തറയിൽ തളർന്നിരുന്നു വിങ്ങിപ്പൊട്ടി.
അല്പം കഴിഞ്ഞ് അയാളും പുറത്തേക്ക് വന്നു. ഒരു കൂസലുമില്ലാതെ അയാൾ എന്നെ നോക്കി പറഞ്ഞു: “ഹാരിഫ്, എനിക്ക് ഒരു പെണ്ണിനെയും ബലാത്സംഗം ചെയ്യുന്നത് ഇഷ്ടമല്ല. എനിക്ക് എല്ലാം താല്പര്യത്തോടെ വേണം. നിന്റെ ഭാര്യ ഇപ്പോഴും പൂർണ്ണമായി വഴങ്ങുന്നില്ല. കുഞ്ഞിനെ ഓർത്തുള്ള പേടി കൊണ്ട് അവൾ പാതി സമ്മതിച്ചിട്ടുണ്ട്. പക്ഷേ ബാക്കി പകുതി ഭയമാണ്… ഈ ഒരു കാര്യത്തിന്റെ പേരിൽ നീ പിന്നീട് അവളെ വെറുക്കുമോ എന്നും അവളെ ഉപേക്ഷിക്കുമോ എന്നും ഉള്ള പേടിയാണ് അവൾക്ക്. നീ തന്നെ ഒന്ന് പറഞ്ഞു മനസ്സിലാക്ക്. എനിക്ക് ഒരുപാട് നേരം കാത്തിരിക്കാൻ വയ്യ. അഞ്ച് മിനിറ്റ്… അഞ്ച് മിനിറ്റിനുള്ളിൽ നിങ്ങളുടെ തീരുമാനം അറിയിക്കണം.”
അയാൾ അകത്തേക്ക് മാറിനിന്ന ആ നിമിഷം, ഹാളിൽ ഭയാനകമായ ഒരു മൗനം പടർന്നു. ഞങ്ങൾക്ക് പരസ്പരം ഒന്നും സംസാരിക്കാൻ കഴിയാത്തത്ര ആഴത്തിലായിരുന്നു ആ വേദന. ഓരോ നിമിഷവും ഓരോ യുഗം പോലെയാണ് കടന്നുപോയത്. മൂന്ന് മിനിറ്റുകൾ അങ്ങനെ നിശബ്ദമായി കടന്നുപോയി. എന്റെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും വിലയേറിയ, എന്നാൽ ഏറ്റവും ക്രൂരമായ മൂന്ന് മിനിറ്റുകൾ!
ഇനി വെറും രണ്ട് മിനിറ്റുകൾ മാത്രം ബാക്കി. ഈ രണ്ട് മിനിറ്റിനുള്ളിൽ ഞങ്ങൾക്ക് ഒരു തീരുമാനം എടുത്തേ മതിയാകൂ. ഒന്നുകിൽ മരണം, അല്ലെങ്കിൽ ഈ അപമാനം സഹിച്ച് മുന്നോട്ടുള്ള ജീവിതം. റിനുവിന്റെ തളർന്ന കൈകൾ എന്റെ കാലുകളിൽ മുറുകെ പിടിച്ചിട്ടുണ്ടായിരുന്നു. അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ ‘നമുക്ക് മരിക്കാം’ എന്നൊരു യാചന ഞാൻ കണ്ടു. എനിക്കും അതുതന്നെയാണ് തോന്നിയത്. ഈ നിമിഷം ഈ ശ്വാസം അറുത്തുമാറ്റാൻ കഴിഞ്ഞിരുന്നെങ്കിൽ എന്ന് ഞാൻ ആഗ്രഹിച്ചു. പക്ഷേ…
