”റിനൂ… ഇങ്ങോട്ട് നോക്ക്. നമുക്ക് ഇപ്പോൾ വേണമെങ്കിൽ മരിക്കാം. പക്ഷേ നമ്മുടെ കുഞ്ഞ്… അവൻ ആ മുറിക്കകത്ത് ഒറ്റയ്ക്കാണ്. നമ്മൾ പോയാൽ ഈ ക്രൂരൻ ഇവനെ ജീവനോടെ വിടുമെന്ന് നിനക്ക് തോന്നുന്നുണ്ടോ? ഇവന് വേണ്ടി നമുക്ക് ജീവിച്ചേ പറ്റൂ.”
ഞാൻ എന്റെ അവസ്ഥയോർത്ത് ഉള്ളിൽ നീറി. ഒരു വാക്ക് പോലും മിണ്ടാനാവാതെ തകർന്നു നിൽക്കുന്ന അവളെ നോക്കി ഞാൻ തുടർന്നു:
“റിനൂ, അമ്മയെക്കാൾ വലിയ പോരാളി ഈ ലോകത്ത് വേറെ ആരും ഇല്ല. നീ ഇപ്പോൾ ചെയ്യാൻ പോകുന്നത് ഒരു പാപമല്ല, ഇതൊരു ചെറുത്തുനിൽപ്പാണ്. നമ്മുടെ കുഞ്ഞിന്റെ ജീവന് വേണ്ടിയുള്ള പോരാട്ടം! ഈ ലോകത്ത് നീയല്ലാതെ മറ്റാരും എനിക്കില്ല. നീ ചെയ്യുന്നത് ഒരു വലിയ ത്യാഗമാണ്. ഞാൻ നിന്നെ ഒരിക്കലും വെറുക്കില്ല റിനൂ… നിന്നെ ഉപേക്ഷിക്കില്ല. നമ്മുടെ കുടുംബത്തിന് വേണ്ടി, നമ്മുടെ കുഞ്ഞിന്റെ സംരക്ഷണത്തിന് വേണ്ടി നീ ഇതൊരു പേടിസ്വപ്നം പോലെ കരുതി സഹിക്കണം. അവന് നീ വേണം.”
എന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ട് അവൾ തലയുയർത്തി എന്നെ നോക്കി. ആ കണ്ണുകളിൽ കണ്ട നിസ്സഹായാവസ്ഥ എനിക്ക് താങ്ങാവുന്നതിലും അപ്പുറമായിരുന്നു. പക്ഷേ ആ കരച്ചിലിന് പിന്നിൽ മകനെ സംരക്ഷിക്കാനുള്ള ഒരു അമ്മയുടെ ഉറച്ച തീരുമാനമുണ്ടായിരുന്നു. രണ്ട് മിനിറ്റ് അവസാനിക്കാറായപ്പോൾ അവൾ പതുക്കെ എഴുന്നേറ്റു. അവളുടെ മുഖം വിളറി വെളുത്തിരുന്നെങ്കിലും കണ്ണുകളിൽ ഒരുതരം മരവിപ്പായിരുന്നു.
ആ പിശാച് നൽകിയ സമയം അവസാനിച്ചിരിക്കുന്നു. അവൾ ആ മുറി ലക്ഷ്യമാക്കി പതുക്കെ നടന്നു നീങ്ങി. ഓരോ ചുവടും എന്റെ നെഞ്ചിലേറ്റ ആഘാതമായിരുന്നു.
