പിന്തിരിഞ്ഞു നോക്കുന്ന അവളുടെ കണ്ണുകളിലെ ആ പേടിയും നിസ്സഹായാവസ്ഥയും എന്റെ നെഞ്ചു പിളർക്കുന്നതായിരുന്നു. വാതിൽ അടയുന്ന ശബ്ദം കേട്ടതും ഞാൻ സർവ്വശക്തിയുമെടുത്ത് എന്റെ കെട്ടുകൾ അഴിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. പക്ഷേ ആ മുണ്ട് എന്റെ മാംസത്തിൽ കൂടുതൽ മുറുകുകയല്ലാതെ മറ്റൊന്നും നടന്നില്ല.
അവർ അകത്തു കയറി വാതിൽ അടച്ചതോടെ ലോകം നിശ്ചലമായതുപോലെ എനിക്ക് തോന്നി. മുറിക്കുള്ളിൽ എന്താണ് സംഭവിക്കുന്നത് എന്നറിയാൻ ഞാൻ കാതുകൾ കൂർപ്പിച്ചു. ഏതാണ്ട് പത്ത് മിനിറ്റോളം ആ അടഞ്ഞ വാതിലിന് പിന്നിൽ നടന്നത് എന്റെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും ഭയാനകമായ നിമിഷങ്ങളായിരുന്നു.
ആദ്യത്തെ അഞ്ചു മിനിറ്റോളം മുറിക്കുള്ളിൽ വലിയൊരു മൽപ്പിടുത്തം തന്നെ നടന്നു. റിനുവിന്റെ നിലവിളിയും പ്രതിരോധവും ഹാളിലിരുന്ന എനിക്ക് വ്യക്തമായി കേൾക്കാമായിരുന്നു. “വേണ്ട… എന്നെ തൊട്ടുപോകരുത്!” എന്നവൾ അലറുന്നുണ്ടായിരുന്നു. കട്ടിൽ വലിച്ചു നീക്കുന്ന ശബ്ദവും, മേശപ്പുറത്തിരുന്ന എന്തൊക്കെയോ സാധനങ്ങൾ തറയിൽ തട്ടി മറിയുന്ന ശബ്ദവും ആ നിശബ്ദതയെ ഭീതിപ്പെടുത്തുന്നതാക്കി. അവൾ സർവ്വശക്തിയുമെടുത്ത് അയാളെ തള്ളിമാറ്റാൻ ശ്രമിക്കുകയാണെന്ന് എനിക്ക് മനസ്സിലായി.
പിന്നീട് പെട്ടെന്ന് ഒരു നിശബ്ദത പടർന്നു. പിന്നെ കേട്ടത് അവർ തമ്മിലുള്ള വാദപ്രതിവാദങ്ങളാണ്. തർക്കങ്ങളും കരച്ചിലും ഇടകലർന്ന സംസാരം. അയാൾ എന്തൊക്കെയോ താഴ്ന്ന സ്വരത്തിൽ അവളോട് പറയുന്നുണ്ട്, അവൾ അതിനെ എതിർത്തു സംസാരിക്കുന്നുണ്ട്. സംസാരം വ്യക്തമല്ലെങ്കിലും ആ മുറിക്കുള്ളിൽ വലിയൊരു മാനസിക സമ്മർദ്ദം നടക്കുന്നുണ്ടെന്ന് എനിക്ക് തോന്നി. അല്പനേരം കഴിഞ്ഞ് റിനുവിന്റെ ശബ്ദത്തിൽ ഒരു മാറ്റം വന്നു. പോരാടി തളർന്ന്, അവസാനം പരാജയം സമ്മതിച്ചതുപോലെ വളരെ ദയനീയമായ ഒരു കരച്ചിലാണ് പിന്നീട് കേട്ടത്.
