അയാൾ അല്പനേരം ഒന്നും മിണ്ടാതെ ഗൗരവത്തിൽ ചിന്തിച്ചു നിന്നു. ആ നിശബ്ദത ഞങ്ങളെ വല്ലാതെ ഭയപ്പെടുത്തി. പിന്നെ അയാൾ പറഞ്ഞു: “അല്ലെങ്കിലും ഒരു കൊച്ചു കുഞ്ഞിനെ എങ്ങനെയാ ഹാരിഫ് ഈ തണുത്ത തറയിൽ കിടത്തുക? അത് ശരിയല്ല. ഒരു കാര്യം ചെയ്യാം, കുഞ്ഞ് മുറിയിൽ കട്ടിലിൽ തന്നെ കിടക്കട്ടെ. ഞാനും അവന്റെ കൂടെ ആ മുറിയിൽ കിടക്കാം.”
അതുകേട്ട് ഞാനും റിനുവും എന്തു മറുപടി പറയണമെന്നറിയാതെ പകച്ചുപോയി. ഞങ്ങളുടെ മനസ്സിൽ വരാനിരിക്കുന്ന ആപത്തിനെക്കുറിച്ചുള്ള ആധി നിറഞ്ഞു. ഞാനും റിനുവും ഭീതിയോടെ പരസ്പരം കൈകൾ കോർത്തുപിടിച്ചു. അവളുടെ കൈകൾ ഐസ് പോലെ തണുത്തിരുന്നു. അയാൾ പതുക്കെ തിരിഞ്ഞ് മുറിക്കകത്തേക്ക് പോയി. എന്നാൽ, അടുത്ത നിമിഷം തന്നെ ഞങ്ങളെ ഞെട്ടിച്ചുകൊണ്ട് അയാൾ വീണ്ടും പുറത്തേക്ക് വന്നു.
“അല്ലെങ്കിൽ അത് ശരിയാവില്ല! ഇടയ്ക്ക് കുഞ്ഞ് വിശന്നു കരഞ്ഞാലോ? അപ്പോൾ എന്റെ ഉറക്കത്തിന് അത് വലിയ ബുദ്ധിമുട്ടാവും. എനിക്ക് സമാധാനമായി ഒന്ന് ഉറങ്ങണം. അതുകൊണ്ട് ഒരു കാര്യം ചെയ്യാം, നിന്റെ ഭാര്യയും കൂടി എന്റെ ഒപ്പം ആ മുറിയിൽ കിടക്കുന്നതാവും നല്ലത്. കുഞ്ഞ് കരഞ്ഞാൽ അവൾ നോക്കിക്കോളുമല്ലോ!”
അതുകേട്ടതും എന്റെ തലയിൽ ഒരു ഇടിത്തീ വീണതുപോലെയായി. സ്വന്തം സൗകര്യത്തിന് വേണ്ടി എന്റെ ഭാര്യയെ അയാൾക്കൊപ്പം ഒരേ മുറിയിൽ കിടത്താൻ പറയുന്ന ആ പൈശാചികത! റിനുവിന്റെ മുഖം വിളറി വെളുത്തു. അവൾ വിറച്ചുകൊണ്ട് എന്റെ അരികിലേക്ക് കൂടുതൽ ചേർന്നുനിന്നു.
