അതിജീവനം:26/11

Athijeevanam 26/11 | Author : Hubby

ഇന്ന് 2008 നവംബർ 29. മുംബൈ നഗരം ശ്വാസം വിടാൻ മറന്നുപോയ മൂന്നാം ദിവസം.

ഞാൻ താമസിക്കുന്നത് താജ് ഹോട്ടലിൽ നിന്നും ഏകദേശം പത്തോ പതിനഞ്ചോ കിലോമീറ്റർ മാത്രം അകലെയുള്ള ഒരു ചെറിയ വാടക വീട്ടിലാണ്. പുറത്ത് സൈറണുകൾ നിലയ്ക്കാതെ മുഴങ്ങുന്നുണ്ട്. കഴിഞ്ഞ മൂന്ന് ദിവസമായി ഞാനും ഭാര്യ റിനുവും ഉറങ്ങിയിട്ടില്ല. ഞങ്ങളുടെ ലോകം ഇപ്പോൾ ഈ ലിവിംഗ് റൂമിലെ ചെറിയ ടിവി സെറ്റിലേക്ക് ചുരുങ്ങിയിരിക്കുന്നു.

ടിവിയിൽ തെളിയുന്ന തത്സമയ ദൃശ്യങ്ങൾ,,, താജിൽ നിന്ന് ഉയരുന്ന ആ കറുത്ത പുക എന്റെ ശ്വാസമുട്ടിക്കുന്നത് പോലെ എനിക്ക് തോന്നി.

“ഇക്ക… ഇത് എപ്പോ തീരും?”

അരികിലിരുന്ന് റിനു പതുക്കെ ചോദിച്ചു.

അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ ഭയമാണ്. നെഞ്ചോട് ചേർത്ത് പിടിച്ചിരിക്കുന്ന ഞങ്ങളുടെ ഒന്നര വയസ്സുകാരൻ മകൻ ഉറക്കത്തിലാണ്. പുറത്ത് എവിടെയോ ഒരു ആംബുലൻസ് പാഞ്ഞുപോകുന്ന ശബ്ദം കേട്ടപ്പോൾ അവൻ ഉറക്കത്തിൽ ഒന്ന് ഞെട്ടി. റിനു അവനെ ഒന്നുകൂടി മുറുക്കിപ്പിടിച്ചു.

ഈ വലിയ നഗരത്തിൽ നടക്കുന്ന ഈ ക്രൂരതകളെക്കുറിച്ച് ഒന്നുമറിയാതെ എന്റെ കുഞ്ഞ് സമാധാനമായി ഉറങ്ങുന്നത് കാണുമ്പോൾ എനിക്ക് സങ്കടം തോന്നി.

ടിവിയിൽ എൻ.എസ്.ജി (NSG) കമാൻഡോകൾ ഹോട്ടലിനുള്ളിലേക്ക് നീങ്ങുന്ന ദൃശ്യങ്ങളാണ്. ഓരോ വെടിയൊച്ച കേൾക്കുമ്പോഴും ഞങ്ങളുടെ വീടിന്റെ ചുവരുകൾ പോലും വിറയ്ക്കുന്നതായി എനിക്ക് തോന്നി.

ദൂരം കൊണ്ട് ഞങ്ങൾ സുരക്ഷിതരാണെങ്കിലും, മനസ്സ് കൊണ്ട് ഞങ്ങൾ ആ പുകയുന്ന കെട്ടിടത്തിനുള്ളിലായിരുന്നു. ഓരോ നിമിഷവും വരാനിരിക്കുന്ന വാർത്തകൾക്കായി ഞങ്ങൾ ശ്വാസമടക്കിപ്പിടിച്ചിരുന്നു.