”അപ്പൊത്തന്നെ നിങ്ങളുടെ മൂന്നുപേരുടെയും തലയിൽ ഞാൻ വെടിയുണ്ട ഉതിർക്കും! സബ് ഖതം ഹോ ജായേഗാ! (എല്ലാം അവസാനിക്കും!)”
അതൊരു ഭീഷണി മാത്രമായിരുന്നില്ല, ഉറച്ച തീരുമാനമായിരുന്നു. ആ വാക്കുകൾ കേട്ടതും റിനുവിന്റെ ശ്വാസം നിലച്ചുപോകുന്നത് പോലെ എനിക്ക് തോന്നി. അവൾ കുഞ്ഞിനെ നെഞ്ചോട് ചേർത്ത് പൊട്ടിപ്പൊട്ടിക്കരയാതിരിക്കാൻ ചുണ്ടുകൾ കടിച്ചുപിടിച്ചു. എന്റെ ഉള്ളിലും തീയായിരുന്നു. സ്വന്തം വീടിനുള്ളിൽ, ഒരു അക്രമിക്ക് മുന്നിൽ ഞങ്ങളുടെ ജീവൻ പണയപ്പെടുത്തി കഴിയേണ്ടി വരുന്ന അവസ്ഥ.
അയാൾ സോഫയിൽ ഒന്ന് അമർന്നിരുന്നു. എന്നിട്ടും ആ തോക്ക് തന്റെ കൈപ്പിടിയിൽ നിന്നും മാറ്റിയില്ല. കണ്ണുകൾ ഇപ്പോഴും മുറിയുടെ ഓരോ കോണിലും, പിന്നെ ഇടയ്ക്കിടെ റിനുവിന്റെ ശരീരത്തിലും ഉടക്കി നിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
”സമജ് ഗയേ നാ?” (മനസ്സിലായല്ലോ?) അയാൾ ചോദിച്ചു.
ഞാൻ ഒന്നുമില്ലാത്തവനെപ്പോലെ തലയാട്ടി. ഇപ്പോൾ അയാൾ ഞങ്ങളുടെ അതിഥിയല്ല, ഞങ്ങളുടെ വിധി നിശ്ചയിക്കുന്ന അധികാരിയായി മാറിയിരിക്കുന്നു. ആ ഭീകരമായ നിശബ്ദതയിൽ പുറത്ത് ദൂരെ നിന്ന് കേൾക്കുന്ന വെടിയൊച്ചകൾക്കും സൈറണുകൾക്കും കാതോർത്ത് ഞങ്ങൾ ആ രാത്രിയെ ഭീതിയോടെ പുൽകി.
അയാൾ സോഫയിൽ ഇരുന്നുകൊണ്ട് തന്നെ വീണ്ടും റിനുവിനെ അടിമുടി ഒന്ന് നോക്കി. പേടിച്ചുവിറച്ച് ചുമരോട് ചേർന്നുനിൽക്കുന്ന അവളെ ആ നോട്ടം കൂടുതൽ തളർത്തുന്നതുപോലെ തോന്നി. ആ നോട്ടത്തിന് പിന്നാലെ അയാൾ ചോദിച്ചു:
“യഹാൻ ഖാനേ കേലിയേ കുച്ച് ഹേ ക്യാ? (ഇവിടെ കഴിക്കാൻ വല്ലതും ഉണ്ടോ?)”
