ടിവിയിൽ ഹേമന്ത് കർക്കറെയുടെ ചിത്രം തെളിഞ്ഞപ്പോൾ, അതുവരെ റിനുവിനെ നോക്കി ആസക്തിയോടെ ഇരുന്ന അക്രമിയുടെ കണ്ണുകളിൽ പെട്ടെന്ന് ഒരു തിളക്കം കണ്ടു. അയാൾ സോഫയിൽ നിന്ന് അല്പം മുന്നോട്ട് ആഞ്ഞ് ടിവിയിലേക്ക് തന്നെ തുറിച്ചുനോക്കി. അയാളുടെ മുഖത്ത് ഒരു ക്രൂരമായ വിജയഭാവം പടർന്നു.
അയാൾ തന്നോട് തന്നെ എന്നോണം പതുക്കെ മന്ത്രിച്ചു:
“ഖതം… സബ് ഖതം!” (തീർന്നു… എല്ലാം തീർന്നു!)
അയാളുടെ ചുണ്ടിൽ വിരിഞ്ഞ ആ പൈശാചികമായ ചിരി കണ്ടപ്പോൾ എനിക്ക് ഓക്കാനം വന്നു. തങ്ങളുടെ ലക്ഷ്യം വിജയിച്ചു എന്ന ആവേശത്തിൽ അയാൾ തോക്ക് മുറുകെ പിടിച്ചു.
ഹേമന്ത് കർക്കറെയെപ്പോലെ ഒരാൾക്ക് പോലും രക്ഷപെടാൻ കഴിയാത്ത ഈ സാഹചര്യത്തിൽ, എന്റെയും കുടുംബത്തിന്റെയും അവസ്ഥ എന്താകുമെന്ന് ഓർത്തപ്പോൾ എന്റെ ഉള്ളൊന്ന് പിടഞ്ഞു.
ഞാൻ കയ്യിലിരുന്ന കുഞ്ഞിനെ ഒന്നുകൂടി മുറുക്കിപ്പിടിച്ചു. അവൻ ഉറക്കത്തിൽ പതുക്കെ ഒന്ന് അനങ്ങി. റിനു അടുക്കളയിൽ നിന്ന് ഈ വാർത്ത കേൾക്കുന്നുണ്ടോ എന്ന് ഞാൻ ഭയത്തോടെ നോക്കി. ടിവിയിലെ ദൃശ്യങ്ങൾ കണ്ട് ആ അക്രമി വല്ലാത്തൊരു ലഹരിയിലായിരുന്നു.
പെട്ടെന്ന് അയാൾ ടിവിയിൽ നിന്ന് നോട്ടം മാറ്റി എന്റെ നേർക്ക് തിരിഞ്ഞു. ആ കണ്ണുകളിൽ ഇപ്പോൾ ആവേശം ഇരട്ടിയായിരുന്നു.
“ദേഖാ? തേരേ സബ്സേ ബഡേ അഫ്സർ കോ ഹംനേ മാർ ദിയാ!” (കണ്ടോ? നിങ്ങളുടെ ഏറ്റവും വലിയ ഓഫീസറെ ഞങ്ങൾ കൊന്നു!)
അയാൾ വല്ലാത്തൊരു അധികാരത്തോടെ അത് പറഞ്ഞപ്പോൾ മറുപടിയായി എനിക്ക് ഒന്നും പറയാൻ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. ഈ നഗരം മൊത്തം മരണത്തിന് കീഴടങ്ങുകയാണോ എന്ന് ഞാൻ ഭയപ്പെട്ടു. അയാൾ വീണ്ടും അടുക്കള ഭാഗത്തേക്ക് ഒന്ന് നോക്കി, റിനു അവിടെ ഭക്ഷണം ഉണ്ടാക്കുന്ന ശബ്ദം കേൾക്കാം. തന്റെ വിജയാഘോഷത്തിന് ഇനി അവളും അവളുടെ ഭക്ഷണവും കൂടിയേ ബാക്കിയുള്ളൂ എന്ന മട്ടിലായിരുന്നു അയാളുടെ ഇരിപ്പ്.
