പിന്നീട് അങ്ങോട്ട് ഏതാണ്ട് ഒരു മണിക്കൂർ നേരത്തേക്ക് ആ മുറിയിൽ ടിവിയിലെ വാർത്തകളുടെ ശബ്ദം മാത്രമായിരുന്നു മുഴങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നത്. ഞാനും അയാളും ഒരുപോലെ ടിവിയിലേക്ക് തന്നെ നോക്കിയിരുന്നു. ഹേമന്ത് കർക്കറെയുടെയും മറ്റ് ഉദ്യോഗസ്ഥരുടെയും മരണവാർത്തകൾ അയാൾ വല്ലാത്തൊരു പൈശാചികമായ ആവേശത്തോടെയാണ് കണ്ടിരുന്നത്.
ഏതാണ്ട് ഒരു മണിക്കൂർ കഴിഞ്ഞപ്പോൾ റിനു പത്തിരിയും പരിപ്പ് കറിയും തയാറാക്കി മേശപ്പുറത്ത് കൊണ്ടുവെച്ചു. ഭക്ഷണത്തിന്റെ ഗന്ധം വന്നതും അയാൾ പെട്ടെന്ന് തന്നെ കസേരയിലിരുന്നു. പക്ഷേ, മേശപ്പുറത്ത് ഇരിക്കുന്നത് വെറും പത്തിരിയും പരിപ്പ് കറിയും ആണെന്ന് കണ്ടപ്പോൾ അയാളുടെ മുഖഭാവം മാറി. ദേഷ്യം കൊണ്ട് അയാളുടെ നെറ്റി ചുളിഞ്ഞു. അയാൾ റിനുവിനെ നോക്കി അലോസരത്തോടെ ചോദിച്ചു:
“യേ ക്യാ ഹേ? ഗോഷ്ത് യാ മച്ച്ലി നഹി ഹേ ക്യാ?” (ഇതെന്താണ്? ഇറച്ചിയോ മീനോ ഒന്നുമില്ലേ?)
ഒരു ആഘോഷത്തിനുള്ള ഭക്ഷണം പ്രതീക്ഷിച്ചതുപോലെയുള്ള ആക്രോശമായിരുന്നു അയാളുടെ സ്വരത്തിൽ. തന്റെ വലിയ വിജയത്തിന്റെ വാർത്തകൾ കണ്ടുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ ഇറച്ചി തന്നെ വേണമെന്ന നിർബന്ധം അയാളുടെ മുഖത്തുണ്ടായിരുന്നു.
ആകെ പേടിച്ചുവിറച്ചു നിൽക്കുകയാണെങ്കിലും സത്യസന്ധമായ കാര്യം റിനു പതുക്കെ പറഞ്ഞു: “ഇല്ല… ഇവിടെ ഇപ്പോള് ഇതേ ഉള്ളൂ.”
അതുകേട്ടപ്പോൾ അയാൾ അസഹ്യമായ ഒരു ദീർഘശ്വാസം വിട്ടു. റിനുവിനെ അടിമുടി ഒന്നുകൂടി നോക്കിയ ശേഷം അയാൾ പരുക്കൻ സ്വരത്തിൽ പറഞ്ഞു: “ശരി, ഇപ്പൊ ഇത് മതി.”
