ഭക്ഷണം കഴിക്കാൻ തുടങ്ങുന്നതിന് മുൻപ് അയാൾ പത്തിരിയുടെ ഒരു കഷ്ണം പിച്ചിക്കീറി പരിപ്പ് കറിയിൽ നന്നായി മുക്കി. എന്നിട്ട് അത് റിനുവിന്റെ വായക്ക് നേരെ നീട്ടി.
അവളെ കഴിപ്പിക്കാൻ എന്നോണം നീട്ടിയ ആ കഷ്ണം കണ്ട് അവൾ പകച്ചുപോയി. റിനു ആദ്യം അയാളെയും പിന്നെ എന്റെ നേരെയും നോക്കി. അവളുടെ കണ്ണുകളിലെ ഭയം കണ്ടിട്ടാകണം, അയാൾ പരുഷമായ ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു:
”നിന്നോടുള്ള സ്നേഹം കൊണ്ട് തരുന്നതാണെന്ന് കരുതണ്ട. ഇതിൽ നീ വല്ല വിഷമോ ഉറക്കഗുളികയോ കലർത്തിയിട്ടുണ്ടോ എന്ന് എനിക്കറിയണം. നീ ആദ്യം കഴിച്ചിട്ട് മതി എനിക്ക്.”
അവൾ തറഞ്ഞുനിൽക്കുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ അയാൾ വീണ്ടും ശബ്ദമുയർത്തി!!
“ഞാൻ,, ഞാൻ ഇതിൽ അങ്ങനെ ഒന്നും ഇട്ടിട്ടില്ല,” അവൾ വിറയ്ക്കുന്ന സ്വരത്തിൽ പറഞ്ഞു.
അയാൾ ഒന്ന് പുച്ഛിച്ചു ചിരിച്ചു. “നിന്റെ ഈ നിഷ്കളങ്കമായ മുഖം കണ്ടാൽ എനിക്കും അറിയാം നീ ഒന്നും ചെയ്യില്ലെന്ന്. പക്ഷേ റിസ്ക് എടുക്കാൻ എനിക്ക് സൗകര്യമില്ല. അതുകൊണ്ട് നീ ഇത് കഴിച്ചേ പറ്റൂ.”
അയാളുടെ ഭാവം കണ്ടപ്പോൾ എതിർക്കാൻ കഴിയില്ലെന്ന് ഉറപ്പുള്ളതുകൊണ്ട് അവൾ പതിയെ മടിച്ചുമടിച്ച് അയാൾ നീട്ടിയ ഭക്ഷണം വായലേക്ക് സ്വീകരിച്ചു. അവൾ അത് വിഴുങ്ങുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ അയാൾ അവളുടെ താടിയിൽ ഒന്ന് തട്ടി. പെട്ടെന്നുണ്ടായ ആ സ്പർശനത്തിൽ റിനു വിറച്ചുപോയി; അവൾ വെട്ടിച്ച് പിറകോട്ട് ചാടി മാറി. അവളുടെ ആ പരിഭ്രമം കണ്ടപ്പോൾ അയാൾ മുറിയിൽ മുഴങ്ങുന്ന രീതിയിൽ ഉറക്കെ പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു.
പിന്നീട് അയാൾ ആർത്തിയോടെ പത്തിരി പിച്ചിക്കീറി പരിപ്പ് കറിയിൽ മുക്കി കഴിക്കാൻ തുടങ്ങി. വിശപ്പിന്റെ ആധിക്യത്താൽ അയാൾ വേഗത്തിലാണ് കഴിച്ചിരുന്നത്. ഭക്ഷണം കഴിക്കുമ്പോഴും അയാളുടെ ഒരു കൈ തോക്കിന് അരികിൽ തന്നെയായിരുന്നു. ഓരോ ഉരുള ഇറക്കുമ്പോഴും അയാൾ ഇടയ്ക്കിടെ റിനുവിന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ആ നോട്ടത്തിൽ വിശപ്പിനേക്കാൾ വലിയ മറ്റെന്തോ ഒന്ന് ഒളിഞ്ഞിരിപ്പുണ്ടെന്ന് എനിക്ക് തോന്നി.
