ഭയന്നുപോയ റിനു ആ ചുവടിൽ തന്നെ നിന്നു. അയാൾ കൈ തുടച്ചുകൊണ്ട് അവളുടെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു വന്നു.
”അവിടെ, ആ സോഫയിൽ ഇരുന്ന് തന്നെ കുഞ്ഞിന് പാല് കൊടുത്താൽ മതി. എന്റെ കൺവെട്ടത്തുനിന്ന് മാറാൻ പാടില്ല,” അയാൾ കർക്കശമായി ആജ്ഞാപിച്ചു.
ഭർത്താവായ എന്റെയും അക്രമിയായ അന്യപുരുഷന്റെയും മുന്നിലിരുന്ന് പാലൂട്ടേണ്ടി വരുന്ന ആ നിമിഷം റിനുവിനെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം മരണതുല്യമായിരുന്നു. അവൾ ദയനീയമായി എന്നെ നോക്കി. പക്ഷേ, എന്റെ നിസ്സഹായത അവളെ കൂടുതൽ തളർത്തുകയേ ഉണ്ടായുള്ളൂ.
അയാൾ സോഫയിൽ അമർന്നിരുന്നുകൊണ്ട് തന്റെ പുതിയ നിയമങ്ങൾ പ്രഖ്യാപിച്ചു:
”നിങ്ങൾ രണ്ടുപേരും എപ്പോഴും എന്റെ കണ്ണെത്തുന്ന ദൂരത്ത് ഉണ്ടായിരിക്കണം. ഇനി എങ്ങോട്ട് പോകണമെങ്കിലും,, അതൊരുപക്ഷേ ബാത്ത്റൂമിൽ പോകാനാണെങ്കിൽ പോലും,, എന്നോട് അനുവാദം ചോദിച്ചിട്ടേ പോകാവൂ. മനസ്സിലായല്ലോ?”
ഒരു തടവറയിലെന്നപോലെ സ്വന്തം വീട്ടിൽ ഞങ്ങൾ ബന്ധിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. കുഞ്ഞിന്റെ കരച്ചിൽ മുറിയിൽ മുഴങ്ങുമ്പോൾ, ആ അക്രമിയുടെ പൈശാചികമായ നോട്ടത്തിന് മുന്നിൽ നിസ്സഹായയായി നിൽക്കുന്ന റിനുവിനെ നോക്കി നിൽക്കാനേ എനിക്ക് സാധിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ. ആ രാത്രി കൂടുതൽ ഭീകരമാവുകയായിരുന്നു.
അയാൾ സോഫയിൽ അല്പം നീങ്ങിയിരുന്ന്, തനിക്ക് തൊട്ടടുത്തുള്ള ഒഴിഞ്ഞ ഭാഗത്ത് കൈകൊണ്ട് തട്ടി കാണിച്ചുകൊണ്ട് റിനുവിനോട് അരികിൽ വന്നിരിക്കാൻ ആജ്ഞാപിച്ചു.
പക്ഷേ, ഒരു മൃഗത്തിന്റെ അടുത്തേക്ക് എന്നപോലെ അവൾ ഭയന്ന് മടിച്ചുതന്നെ നിന്നു. ആ സമയം വിശപ്പും പേടിയും കൊണ്ട് കുഞ്ഞിന്റെ കരച്ചിൽ കൂടുതൽ ഉച്ചത്തിലാവുകയായിരുന്നു.
