അക്രമി പതുക്കെ എന്റെ അടുത്തേക്ക് നീങ്ങി. തോക്കിന്റെ കുഴൽ എന്റെ നെറ്റിയിൽ അമരുമ്പോൾ അയാളുടെ വിരലുകൾ ട്രിഗറിൽ മുറുകുന്നത് ഞാൻ കണ്ടു. ശ്വാസം പോലും വിടാൻ ഭയന്ന് ഞാൻ അയാളുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി. മരണത്തിന്റെ ആഴം ആ കണ്ണുകളിൽ ഉണ്ടായിരുന്നു.
തന്റെ വിറയ്ക്കുന്ന ശബ്ദത്തിൽ, പരുക്കൻ ഭാവത്തോടെ അയാൾ ആജ്ഞാപിച്ചു:
“ആവാസ് മത് കർനാ, വർനാ ഗോലി മാർ ദൂംഗാ!” (“ശബ്ദമുണ്ടാക്കരുത്, ഉണ്ടാക്കിയാൽ വെടിവെച്ചു കൊന്നുകളയും!”)
റിനു കുഞ്ഞിനെ ചേർത്തുപിടിച്ച് വായ പൊത്തി നിലവിളിക്കാതിരിക്കാൻ ശ്രമിക്കുകയാണ്. അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ നിന്ന് കണ്ണുനീർ ഒലിച്ചിറങ്ങുന്നുണ്ട്. മകൻ ഉറക്കത്തിൽ നിന്ന് ഉണർന്ന് കരയുമോ എന്നതായിരുന്നു എന്റെ ഏറ്റവും വലിയ പേടി. കാരണം, ഒരു ചെറിയ ശബ്ദം പോലും ഞങ്ങളുടെ മൂന്ന് പേരുടെയും ജീവൻ ഇല്ലാതാക്കാൻ മതിയെന്ന് ആ അക്രമിയുടെ കണ്ണുകൾ പറയുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
മുറിക്കുള്ളിൽ ഇപ്പോൾ ടിവിയിലെ വാർത്തകളുടെ ശബ്ദം മാത്രമാണുള്ളത്. പുറത്ത് ലോകം സമാധാനത്തിനായി പ്രാർത്ഥിക്കുമ്പോൾ, ഞങ്ങളുടെ കൊച്ചു വീടിനുള്ളിൽ ഞങ്ങൾ മരണവുമായി മുഖാമുഖം നിൽക്കുകയായിരുന്നു.
ആ നിമിഷങ്ങളിൽ മുറിയിലാകെ ശ്വാസം മുട്ടിക്കുന്ന ഒരു നിശബ്ദത പടർന്നു. എന്റെ നെറ്റിയിൽ തോക്കിന്റെ മുന അമർത്തിക്കൊണ്ട് തന്നെ അയാൾ പതുക്കെ തല തിരിച്ചു. ആ ക്രൂരമായ കണ്ണുകൾ റിനുവിന് നേരെ നീണ്ടു. കുഞ്ഞിനെ മാറോട് ചേർത്ത് വിറച്ചുനിൽക്കുന്ന അവളെ അയാൾ അടിമുടി ഒന്ന് നോക്കി. ആ നോട്ടത്തിൽ വല്ലാത്തൊരു നിഗൂഢത ഉണ്ടായിരുന്നു.
