ഇത്ത എന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി പതുക്കെ അടുത്തേക്ക് നീങ്ങി. പുറത്ത് ആളുകളുടെ ശബ്ദം ഇപ്പോഴും കേൾക്കാമായിരുന്നതുകൊണ്ട് ഞങ്ങൾ രണ്ടുപേരും വല്ലാതെ ശ്വാസമടക്കിപ്പിടിച്ചാണ് നിന്നിരുന്നത്.
“റഹീമേ, ഓഫീസിൽ ആളുകൾ കൂടുന്നതിന് മുൻപ് എനിക്ക് സീറ്റിലേക്ക് തിരികെ പോകണം. പക്ഷേ ഇന്നലത്തെ ആ ശബ്ദങ്ങൾ എന്നെ അത്രമാത്രം അസ്വസ്ഥയാക്കിയിട്ടുണ്ട്,” ഇത്ത എന്റെ കൈകളിൽ മുറുക്കിപ്പിടിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു. അവരുടെ വിരലുകളിലെ ചൂട് എന്റെ ശരീരത്തിലേക്ക് പടരുകയായിരുന്നു.
ഞാൻ പതുക്കെ ഇത്തയുടെ അരക്കെട്ടിലൂടെ കൈകൾ ചുറ്റി, അവരെ ആ പഴയ മേശയോട് ചേർത്തുനിർത്തി. സാരിയുടെ നേർത്ത തുണിയിലൂടെ അവരുടെ ശരീരത്തിന്റെ കനത്ത ചൂട് ഞാൻ അറിഞ്ഞു.
ഇത്ത പതുക്കെ കണ്ണുകൾ അടച്ച് എന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് മുഖം പൂഴ്ത്തി. ഒരു വശത്ത് പുറത്തുനിന്നുള്ള ഭയവും മറുശബ്ദങ്ങളും, മറുവശത്ത് അടച്ചിട്ട ആ മുറിക്കുള്ളിലെ നിശബ്ദതയും ഞങ്ങളെ കൂടുതൽ പരസ്പരമടുപ്പിച്ചു.
“ഇത്താ… ആരും ഇങ്ങോട്ട് വരില്ല, നീ പേടിക്കേണ്ട,” ഞാൻ അവരുടെ കാതിനടുത്ത് ചെന്ന് പതുക്കെ മന്ത്രിച്ചു.
അത്രയും കേട്ടതും ഇത്ത എന്റെ കഴുത്തിലൂടെ കൈകൾ ചുറ്റിപ്പിടിച്ച് എന്നിലേക്ക് കൂടുതൽ അമർന്നു. വില്ലേജ് ഓഫീസിലെ ആ ഗൗരവക്കാരനായ പ്രകാശേട്ടനോ നാട്ടുകാരോ തൊട്ടപ്പുറത്തുണ്ടെന്ന ചിന്ത പോലും മറന്ന്, ആ മങ്ങിയ വെളിച്ചത്തിൽ ഞങ്ങൾ രണ്ടുപേരും മാത്രമായി ആ നിമിഷങ്ങളിൽ മുഴുകി.
സമീറ ഇത്ത എന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് കൂടുതൽ ആഴ്ന്നിറങ്ങി, അവരുടെ വലിഞ്ഞുമുറുകിയ ശ്വാസഗതി എന്റെ ചർമ്മത്തിൽ കൃത്യമായി പതിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. പുറത്ത് ജനങ്ങളുടെ തിരക്കും ജീവനക്കാരുടെ ഔദ്യോഗിക സംഭാഷണങ്ങളും ഒരു തരം അലയൊലിയായി കേൾക്കാമായിരുന്നെങ്കിലും, ഈ നാല് ചുവരുകൾക്കുള്ളിൽ ഞങ്ങളുടെ ലോകം തികച്ചും വ്യത്യസ്തമായിരുന്നു.
