“ഏട്ടാ…”
അവൾ എന്നെ പതുക്കെ വിളിച്ചു.
ഞാൻ ഒന്ന് മൂളി.
“ഏട്ടനെ ഇങ്ങനെ കാണുമ്പോൾ എന്റെ നെഞ്ച് പിടയുന്നു. ദയവുചെയ്ത് ഇങ്ങനെ തളർന്നിരിക്കല്ലേ.”
“എനിക്കറിയില്ല വേണി… അവളായിരുന്നു എന്റെ ലോകം. ആ ലോകം ഇനിയില്ല എന്ന് ഓർക്കുമ്പോൾ നെഞ്ചിനുള്ളിൽ ഒരു വലിയ ഭാരം അനുഭവപ്പെടുകയാണ്.”
“എന്താ ഏട്ടാ ഇത്? ഏട്ടനല്ലല്ലോ… അർച്ചനയല്ലേ ആ ലോകത്ത് നിന്നും ഇറങ്ങിപ്പോയത്. അതിന് ഏട്ടൻ എന്തിനാ ഇങ്ങനെ സങ്കടപ്പെടുന്നത്?”
വേണിയുടെ ചോദ്യങ്ങൾ ന്യായമായിരുന്നു, പക്ഷേ എന്റെ മനസ്സ് അത് ഉൾക്കൊള്ളാൻ തയ്യാറായിരുന്നില്ല.
“മറ്റന്നാൾ ഞാൻ എല്ലാം അവസാനിപ്പിക്കും. അതുകഴിഞ്ഞാൽ പിന്നെ ഞാൻ ഈ ലോകത്ത് തനിച്ചാവില്ലേ വേണി? എനിക്കെന്ന് പറയാൻ ഇനി ആരാണ് ഉള്ളത്?”
ആലോചിച്ചപ്പോൾ എന്റെ നിയന്ത്രണം വിട്ടുപോയി. ഞാൻ പൊട്ടിക്കരഞ്ഞു. എന്റെ കരച്ചിൽ കണ്ട് വേണിയുടെ കണ്ണുകളും നിറഞ്ഞുതുളുമ്പി. അവൾ പെട്ടെന്ന് എന്നെ ചേർത്തുപിടിച്ച് അവളുടെ നെഞ്ചിലേക്ക് അമർത്തി. ആ നിമിഷം, ആ സാന്ത്വനത്തിൽ ഞാൻ ഒരല്പം ആശ്വാസം കണ്ടെത്തി. ലോകം മുഴുവൻ എന്നെ ചതിച്ചാലും വേണി കൂടെയുണ്ടാകുമെന്ന ഒരു തോന്നൽ എന്റെ ഉള്ളിൽ പതുക്കെ നാമ്പിട്ടു.
അവളുടെ നെഞ്ചിലെ ആ ചൂടിൽ മുഖമമർത്തി ഞാൻ കുറച്ചുനേരം അങ്ങനെ തന്നെ ഇരുന്നു. വേണിയുടെ വിരലുകൾ എന്റെ മുടിയിഴകളിലൂടെ പതുക്കെ തലോടിക്കൊണ്ടിരുന്നു. ആ സ്പർശനത്തിന് മുറിവേറ്റ ഒരു പക്ഷിയെ സാന്ത്വനിപ്പിക്കുന്നത് പോലെയുള്ള ഒരു മസ്മരശക്തിയുണ്ടായിരുന്നു. എന്റെ തേങ്ങലുകൾ പതുക്കെ അടങ്ങിയപ്പോൾ, അവൾ എന്നെ തന്നിൽ നിന്നും അല്പം അടർത്തി മാറ്റി എന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി. അവളുടെ കണ്ണുകൾ അപ്പോഴും നനവാർന്നു നിന്നു.
