പക്ഷേ ജീവിതം വളരെ പെട്ടെന്ന് practical ആയി മാറിപ്പോയി.
ജോലി.
Loan.
കുട്ടികൾ.
ഉത്തരവാദിത്വങ്ങൾ.
ആ തിരക്കുകൾക്കിടയിൽ സുരേഷ് പതിയെ ഒരു “provider” ആയി മാത്രം മാറി.
അദ്ദേഹത്തിന്റെ സ്നേഹം care ആയി ഉണ്ടായിരുന്നു… പക്ഷേ അതിൽ romance ഇല്ലായിരുന്നു.
സാമീപ്യം ഉണ്ടായിരുന്നു… പക്ഷേ അവളെ ആഴത്തിൽ സ്പർശിക്കുന്ന tenderness ഇല്ലായിരുന്നു.
ഒരുപാട് രാത്രികളിൽ സുരേഷ് അരികിൽ ഉറങ്ങുമ്പോഴും വിദ്യക്ക് താൻ ഒറ്റയ്ക്കാണെന്ന തോന്നൽ വന്നിട്ടുണ്ട്.
ആദ്യകാലത്ത് അവൾ ശ്രമിച്ചിരുന്നു.
സംസാരിക്കാൻ.
അടുത്തുവരാൻ.
അദ്ദേഹത്തിന്റെ ശ്രദ്ധ നേടാൻ.
പക്ഷേ ഓരോ തവണയും സുരേഷിന്റെ ക്ഷീണം, തിരക്ക്, practical mindset… അതൊക്കെയായി ആ ശ്രമങ്ങൾ പതിയെ അവസാനിച്ചു.
പിന്നീട് അവൾ തന്നെ മാറി.
നാല്പത് വയസ്സ് കഴിഞ്ഞ ശേഷമാണ് അത് കൂടുതൽ ശക്തമായി അവൾക്ക് അനുഭവപ്പെടാൻ തുടങ്ങിയത്.
അറിയാതെ മനസ്സിൽ ഉയരുന്ന ചില വികാരങ്ങൾ…
ആരോ ഒരാൾ തന്നെ വീണ്ടും ശ്രദ്ധിക്കണമെന്ന ആഗ്രഹം…
സ്ത്രീയായി ഇപ്പോഴും ജീവിച്ചിരിപ്പുണ്ടെന്ന് തോന്നണമെന്ന അടങ്ങാത്ത ദാഹം…
അവയെല്ലാം വിദ്യ വർഷങ്ങളായി മനസ്സിന്റെ ഉള്ളിൽ പൂട്ടിയിട്ടിരുന്നു.
കാരണം ആ പ്രായത്തിൽ സ്ത്രീകളുടെ ആഗ്രഹങ്ങളെക്കുറിച്ച് ആരും സംസാരിക്കാറില്ല.
അവർക്കും loneliness ഉണ്ടാകാം, സ്നേഹം വേണമെന്നു തോന്നാം, ഒരാളുടെ കണ്ണിൽ മനോഹരിയായി കാണപ്പെടണം എന്ന് ആഗ്രഹിക്കാം എന്ന കാര്യങ്ങൾ സമൂഹം നിശബ്ദമായി മറച്ചുവെക്കും.
