ആ ചെറിയ sentence…
അന്ന് സുരേഷിന്റെ എല്ലാ വാക്കുകളേക്കാളും കൂടുതൽ അവളുടെ മനസ്സിൽ തങ്ങി…
Driving license കിട്ടിയതിന് ശേഷം വിദ്യയിൽ ചെറുതായി എന്തോ മാറാൻ തുടങ്ങി.
പുറത്ത് നോക്കുമ്പോൾ വലിയ മാറ്റമൊന്നുമില്ലായിരുന്നു.
അതേ ബാങ്ക്.
അതേ വീട്.
അതേ ദിവസങ്ങൾ.
പക്ഷേ വളരെ നാളുകൾക്ക് ശേഷം…
രാവിലെ എഴുന്നേൽക്കുമ്പോൾ അവൾക്ക് സ്വന്തമായി ചെയ്യാൻ എന്തെങ്കിലും ഉണ്ടെന്നൊരു ചെറിയ excitement മനസ്സിൽ ഉണ്ടാകാൻ തുടങ്ങി.
ആ മാറ്റത്തിന്റെ വലിയൊരു ഭാഗം ഹൃതിക്ക് ആയിരുന്നു.
അവൻ ഒരിക്കലും അവളോട് “നിങ്ങൾ unhappy ആണല്ലോ” എന്നോ “ജീവിതം മാറ്റണം” എന്നോ പറഞ്ഞിട്ടില്ല.
പക്ഷേ ഓരോ ദിവസവും വളരെ ചെറിയ കാര്യങ്ങളിലൂടെ അവളെ അവൾ മറന്നുപോയ ലോകത്തേക്ക് തിരികെ കൊണ്ടുപോകുകയായിരുന്നു.
“ഇന്ന് office കഴിഞ്ഞ് little walk പോയാൽ back pain കുറയും…”
“Water കുടിക്കുന്നത് വളരെ കുറവാണ് നിങ്ങൾ.”
“Weekend മുഴുവൻ വീട്ടിൽ ഇരിക്കണ്ട വിദ്യ ആന്റി…”
ആദ്യമൊക്കെ വിദ്യ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് കേൾക്കുമായിരുന്നു.
“എനിക്ക് ഇനി twenty-five വയസല്ല ഹൃതിക്ക്…”
“അതെ…”
അവൻ ഉടനെ പറയും.
“പക്ഷേ ജീവിക്കുന്നത് നിർത്തേണ്ട പ്രായവും അല്ല.”
ആ sentence അവൾ പലതവണ മനസ്സിൽ repeat ചെയ്തിട്ടുണ്ട്.
ഒരു ദിവസം video call ൽ സംസാരിക്കുമ്പോഴാണ് ഹൃതിക്ക് suddenly ചോദിച്ചത്:
“നിങ്ങൾ exercise ഒന്നും ചെയ്യുന്നില്ലല്ലേ?”
വിദ്യ coffee കുടിച്ചുകൊണ്ട് ചിരിച്ചു.
