ലക്ഷമിയാന്റിയുടെ ലോകം [കണ്ണൻ സ്രാങ്ക്] 745

 

അപ്പോഴാണ് cabin door ൽ ഒരു മൃദുവായ knock കേട്ടത്.

 

“Excuse me, ma’am…”

 

വിദ്യ file ല്‍ നിന്ന് കണ്ണ് മാറ്റാതെ കൈ നീട്ടി.

 

“Please sit…”

 

പക്ഷേ മുന്നിലുള്ള ആൾ ഇരിക്കാതെ നിൽക്കുകയാണ് എന്ന് തോന്നിയപ്പോൾ അവൾ പതുക്കെ തല ഉയർത്തി.

 

ഒരു നിമിഷം അവൾക്ക് ആളെ മനസ്സിലായില്ല.

 

ഇരുപത്തിയഞ്ച് വയസ്സിന് അടുത്ത പ്രായം.

Black shirt.

Well trimmed beard.

മുഖത്ത് confident ആയ ഒരു calmness.

 

പക്ഷേ കണ്ണുകളിൽ എന്തോ വിചിത്രമായൊരു പരിചയം ഉണ്ടായിരുന്നു.

 

അയാൾ ചെറുതായി ചിരിച്ചു.

 

“വിദ്യ ആന്റി… ഓർമ്മയുണ്ടോ?”

 

ആ “ആന്റി” എന്ന വിളിയിലാണ് അവളുടെ ഓർമ്മകൾ പെട്ടെന്ന് പിന്നിലേക്ക് ഓടിയത്.

 

അവൾ ശ്രദ്ധയോടെ വീണ്ടും അയാളെ നോക്കി.

 

അടുത്ത നിമിഷം അവളുടെ കണ്ണുകൾ ചെറുതായി വിടർന്നു.

 

“…ഹൃതിക്ക്?”

 

അയാൾ ചിരിച്ചു തലകുനിച്ചു.

 

“Finally…”

 

വിദ്യക്ക് വിശ്വസിക്കാൻ തന്നെ ബുദ്ധിമുട്ടായി.

 

മൂത്ത മകളുടെ ക്ലാസ്സിൽ പഠിച്ചിരുന്ന ആ മെലിഞ്ഞ, എപ്പോഴും ചിരിച്ചുനടക്കുന്ന പയ്യൻ…

ഇപ്പോൾ തന്റെ മുന്നിൽ ഇങ്ങനെ grown up ആയി നിൽക്കുന്നു.

 

“എന്റെ ദൈവമേ… എത്ര മാറിപ്പോയി നീ…”

 

“Good change ആണോ bad change ആണോ?”

അവൻ കളിയോടെ ചോദിച്ചു.

അറിയാതെ തന്നെ വിദ്യ ചിരിച്ചു.

ആ ചിരി അവൾക്ക് തന്നെ അപരിചിതമായി തോന്നി.

എത്ര നാളുകൾക്ക് ശേഷമാണ് ഒരാൾ തന്റെ മുന്നിൽ നിൽക്കുമ്പോൾ ഇങ്ങനെ സ്വാഭാവികമായി ചിരിക്കുന്നത്…