ലവ് ബൈറ്റ് 7 [കാവൽക്കാരൻ] 133

 

ഞാൻ പറഞ്ഞു കഴിഞ്ഞതും അവളുടെ മുഖത്ത് ഒരു പരിഹാസച്ചിരി വിരിയുന്നത് ഞാൻ കണ്ടു.

ചിരി നിർത്തി, വല്ലാത്തൊരു പുച്ഛത്തോടെ അവൾ എന്നെ അടിമുടിയൊന്ന് നോക്കി….

 

“മുണ്ടും മടക്കിക്കുത്തി ‘എടീ’ എന്ന് അലറിയാൽ ഭയങ്കര സിനിമാ നടൻ ആകുമെന്നാണോടാ നിന്റെ വിചാരം? You think you are some kind of an alpha male? എന്റെയീ പല്ലിന്റെ ഒരറ്റം കണ്ടപ്പോഴേക്കും നിന്റെ ഫ്യൂസ് പോയില്ലേടാ വാഴേ! കുടുംബത്തിൽ പിറന്നവനായതുകൊണ്ടല്ല, നിനക്ക് ജീവനിൽ കൊതിയുള്ളതുകൊണ്ടാ നീ അവിടെ പെട്ടിപ്പാമ്പ് പോലെ അടങ്ങി നിന്നത്. I can literally smell your fear, Abhi! ഇന്നലെ നിന്റെ ചോരയ്ക്ക് നല്ല ടേസ്റ്റ് ഉണ്ടായിരുന്നത് കൊണ്ട് മാത്രമാ നീ ഇപ്പോ സ്വന്തം കാലിൽ ഇങ്ങനെ നിൽക്കുന്നത്. അല്ലാതെ നിന്റെ ഈ ഡീസൻസി കണ്ടിട്ടൊന്നുമല്ല! I spared you because I was full!”

 

😳

 

അവളുടെ സംസാരം കേട്ടപ്പോൾ ഞാൻ ശരിക്കും ഒരു കോമയിലായി!

 

എന്റെ കോളേജിലെ ഫൈനൽ ഇയർ പ്രൊജക്റ്റിൽ ഷോർട്ട് സർക്യൂട്ട് ആയി കരിഞ്ഞുപോയ ആ ESP32 ബോർഡ് പോലെ എന്റെ ഹൃദയം പടപടാന്ന് മിടിക്കാൻ തുടങ്ങി.

 

സ്വന്തം ഭാര്യയുടെ വായിൽ നിന്നും ‘വാഴേ’ എന്നൊരു വിളി കേട്ടപ്പോൾ എന്റെ ആണുണർന്നതൊക്കെ തിരിച്ച് പോയി പുതച്ചു മൂടി കിടന്നുറങ്ങി.

 

“ആഹാ… നീ അങ്ങനെ കൂടുതലങ്ങോട്ട് നെഗളിക്കാൻ നിക്കല്ലേ…. എനിക്ക്… എനിക്ക് നിന്നോട് ഫൈറ്റ് ചെയ്യാൻ താല്പര്യമില്ലാത്തത് കൊണ്ടാ…”

 

ഞാൻ ഒരുവിധം പറഞ്ഞു ഒപ്പിച്ചു.

The Author

കാവൽക്കാരൻ

"വരികളിൽ മറഞ്ഞൊരു നിഴൽ... "--കാവൽക്കാരൻ

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *