ലവ് ബൈറ്റ് 7 [കാവൽക്കാരൻ] 135

 

അവളുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി ഒരു നിമിഷം ഞാൻ മരവിച്ചു നിന്നുപോയി. അതൊരു വെറും ഭീഷണിയല്ലെന്നും, അവൾ പറഞ്ഞത് അതുപോലെ തന്നെ ചെയ്യുമെന്നും ആ കണ്ണുകൾ എന്നോട് വിളിച്ചുപറയുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

 

അവളുടെ ഈ രഹസ്യം പുറത്തറിഞ്ഞാൽ പിന്നെ എന്റെ ചേച്ചിയും ഏട്ടനും എന്റെ കുടുംബവും ഈ ഭൂമിയിൽ കാണില്ല! എന്റെ ജീവനേക്കാൾ എനിക്ക് വലുത് അവരാണ്.

പേടികൊണ്ട് എന്റെ തൊണ്ടയിൽ നിന്നും ഉമിനീർ താഴേക്ക് ഇറങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല. മരണഭയത്തോടെ, അനങ്ങാൻ പോലും കഴിയാതെ അവളുടെ മുഖത്തേക്ക് തന്നെ അങ്ങനെ തറഞ്ഞു നിൽക്കുമ്പോഴാണ്…

പെട്ടെന്ന് ആ നിശബ്ദതയെ കീറിമുറിച്ചുകൊണ്ട് റൂമിന്റെ വാതിലിൽ തുടർച്ചയായുള്ള മുട്ട് കേട്ടത്!

 

“എടാ എഴുന്നേറ്റില്ലേ ഇതുവരെ? താഴെ ആളുകൾ വന്ന് തുടങ്ങി വാതിൽ തുറക്കെടാ…”

 

പുറത്തുനിന്ന് ചേച്ചിയുടെ ശബ്ദം!

 

വാതിലിലെ ആ മുട്ട് കേട്ടതും അവളുടെ മുഖത്തെ ആ ഭീകരഭാവം പെട്ടെന്ന് മാറി. എന്റെ കുർത്തയുടെ കോളറിലെ പിടിവിട്ട് അവൾ പതുക്കെ പുറകോട്ട് മാറി.

 

“പോയി വാതിൽ തുറക്ക്…”

 

വളരെ ശാന്തമായി, എന്നാൽ അനുസരിച്ചില്ലെങ്കിൽ കൊന്നുകളയും എന്ന ഭാവത്തിൽ അവൾ പറഞ്ഞു.

 

ഒരു യന്ത്രമനുഷ്യനെപ്പോലെ ഞാൻ യാതൊന്നും മിണ്ടാതെ നടന്നു പോയി വാതിൽ തുറന്നു.

പുറത്ത് വാതിൽക്കൽ കയ്യിൽ രണ്ട് കോഫീയുമായി എന്നെ കളിയാക്കാൻ റെഡിയായി നിൽക്കുകയായിരുന്നു ചേച്ചി.

 

വാതിൽ തുറന്നതും ചേച്ചി എന്നെ നോക്കി കള്ളച്ചിരിയോടെ ഒന്ന് കണ്ണുറുക്കി. പക്ഷേ, തൊട്ടടുത്ത നിമിഷം എന്റെ ബാക്കിലേക്ക് നോട്ടം നീട്ടിയ ചേച്ചിയുടെ മുഖത്തെ ചിരി പെട്ടെന്ന് മാഞ്ഞു. ചേച്ചിയുടെ കണ്ണുകൾ വിടരുന്നത്, വാ തുറന്ന് കവിളുകൾ വികസിക്കുന്നത് ഞാൻ കണ്ടു കുറച്ച് കഴിഞ്ഞപ്പോഴേക്കും ചേച്ചിയുടെ മുഖത്ത് ദേഷ്യം വരാൻ തുടങ്ങിയോ എന്നൊരു സംശയം…..

The Author

കാവൽക്കാരൻ

"വരികളിൽ മറഞ്ഞൊരു നിഴൽ... "--കാവൽക്കാരൻ

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *