“ഓഹ്, അത് ശരി… മാഡത്തിനെ പിന്നെ ഞാൻ എന്ത് വിളിക്കണം? അമ്മു പെണ്ണേ എന്ന് വിളിച്ചാൽ മതിയോ?” ദിനേശൻ ഒരു കള്ളച്ചിരിയോടെ അവളെ നോക്കി.
അരുണിമയെ പണ്ട് അവളുടെ അച്ഛനും അമ്മയും വീട്ടിൽ വിളിച്ചിരുന്ന വിളിപ്പേരായിരുന്നു അത്. ആ പേര് അവന്റെ നാവിൽ നിന്ന് കേട്ടപ്പോൾ അവളുടെ മനസ്സിൽ പഴയ ഓർമ്മകളും ഒപ്പം ചെറിയൊരു അസ്വസ്ഥതയും മിന്നിമറഞ്ഞു.
പക്ഷേ, ദിനേശന്റെ ആ ചോദ്യത്തിന് മറുപടി നൽകാതെ അവൾ വണ്ടിയുടെ സ്പീഡോമീറ്ററിലേക്ക് നോക്കിക്കൊണ്ട് വേറെയൊന്നു പറഞ്ഞു:
“ഈ വണ്ടിക്ക് ഇത്ര വേഗതയെ ഉള്ളോ?”
“അഹ്… ഇത്രയൊക്കെ സ്പീഡിലേ ഈ വഴിയിലൂടെ പോകാൻ പറ്റുകയുള്ളൂ…”
വണ്ടിയുടെ ഗിയർ മാറ്റുന്നതിനിടയിൽ അവളുടെ തുടകളിലേക്ക് ഒന്നു പാളിനോക്കിക്കൊണ്ട് ദിനേശൻ പറഞ്ഞു.
അതിന് ശേഷം ദിനേശൻ വണ്ടിയുടെ വേഗത മനഃപൂർവ്വം ഒന്നുക്കൂടി കുറച്ചു. കാരണം, അവളോടൊപ്പമുള്ള ഈ യാത്ര പെട്ടെന്ന് തീർന്നുപോകാൻ അവൻ ഒട്ടും ആഗ്രഹിച്ചിരുന്നില്ല.
വണ്ടിയിൽ എയർകണ്ടീഷണർ ഇല്ലാത്തത് കൊണ്ട് അകത്തു നല്ല ചൂടുള്ളത് കൊണ്ടാവാം, അരുണിമ തന്റെ സാരിത്തുമ്പ് എടുത്ത് കഴുത്തിലെ വിയർപ്പുതുള്ളികൾ ഒപ്പി എടുത്തു. ആ നീക്കത്തിൽ അവളുടെ ബ്ലൗസിനും സാരിക്കുമിടയിലെ വയറിന്റെ മനോഹരമായ മടക്കുകളും, ആഴമുള്ള നാഭിച്ചുഴിയും കണ്ട് ദിനേശൻ അത് നോക്കി ഒരു നായയെ പോലെ വെള്ളമിറക്കി. പക്ഷെ അത് മാത്രമായിരുന്നില്ല അവന്റെ ഉന്മേഷം വളർത്തിയ കാഴ്ച.
അവൾ സാരീ തുമ്പ് കൊണ്ട് കഴുത്തിലെ വിയർപ്പ് തുള്ളികൾ ഒപ്പിയെടുക്കുന്ന സമയത്ത്, കയ്യില്ലാത്ത സ്ലീവലസ് ബ്ലൗസിന്റെ ഉള്ളിലൂടെ കാണാവുന്ന അരുണിമയുടെ നല്ല വൃത്തിയിൽ ഷേവ് ചെയ്ത്, വിയർപ്പ് തുള്ളികൾ കൊണ്ട് തിളങ്ങി നിൽക്കുന്ന കക്ഷമായിരുന്നു ദിനേഷിന്റെ ഉള്ളിൽ ആവേശം ജനിപ്പിക്കാൻ ഉണ്ടായ മെയിൻ ഹൈലൈറ്റ്.
