ശേഷം, ദിനേശൻ ചെറുതായി തൊണ്ടയനക്കി വീണ്ടും സംഭാഷണം തുടങ്ങാൻ ശ്രമിച്ചു:
“സജീവൻ ഇപ്പോഴും ആ പഴയ ബാങ്കിൽ തന്നെയാണോ? അതോ പ്രൊമോഷൻ കിട്ടി വല്ല ടൗണിലേക്കും മാറിയോ?”
“ഇല്ല. അതേ ബാങ്കിൽ തന്നെയാണ്. ചിലപ്പോൾ അടുത്ത മാസം ട്രാൻസ്ഫർ ഉണ്ടായേക്കും.” അവൾ വണ്ടിയുടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കിക്കൊണ്ട് മറുപടി നൽകി.
“ആഹാ.. അപ്പോ മാഡം വീട്ടിൽ ഒറ്റയ്ക്കാവുമല്ലോ? സജീവൻ പോയാൽ പിന്നെ ഈ കുട്ടികളെയും കൊണ്ട് എങ്ങനെയാ?” ദിനേശന്റെ ശബ്ദത്തിൽ വശീകരണത്തിന്റെ ഒരു ടോൺ കലർന്നിരുന്നു.
അരുണിമ പതുക്കെ തലതിരിച്ച് അവനെ ഒന്നു രൂക്ഷമായി നോക്കി. അവളുടെ ആ നോട്ടത്തിൽ പക്വതയുള്ള ഒരു സ്ത്രീയുടെ ഗംഭീര്യം നിറഞ്ഞിരുന്നു.
“സജീവൻ ചേട്ടൻ ഇല്ലെങ്കിലും ആ വീട് ഒറ്റക്ക് നോക്കാൻ എനിക്കറിയാം. മാത്രമല്ല ഒന്ന്-രണ്ട് ദിവസങ്ങൾ കൂടുമ്പോൾ ആള് വീട്ടിലേക്ക് വരും. അതുകൊണ്ട് എന്റെ പൊന്ന് ദിനേശേട്ടൻ ആവശ്യമില്ലാത്ത ചിന്തകളൊന്നും മനസ്സിൽ വെച്ചേക്കണ്ട.”
അവൾ വളരെ ശാന്തമായി, എന്നാൽ കൃത്യതയോടെ മുന്നറിയിപ്പ് നൽകി.
അരുണിമയുടെ ആ മറുപടി ദിനേശന്റെ പ്രതീക്ഷകളെ അല്പം തളർത്തിയെങ്കിലും അവൻ വിട്ടുകൊടുക്കാൻ തയ്യാറായിരുന്നില്ല. വണ്ടി ഇപ്പോൾ പാടവരമ്പ് കഴിഞ്ഞ് അവരുടെ വീടുകളിലേക്കുള്ള പ്രധാന ഇടവഴിയിലേക്ക് തിരിഞ്ഞു.
വഴിയിലെ കുഴികളിൽ വീണ് ബൊലേറോ ചെറുതായി ഉലഞ്ഞപ്പോൾ, അരുണിമയുടെ ഇടത് തുട ദിനേശന്റെ വശത്തേക്ക് ചെറുതായി തട്ടി. ആ ഒരു ചെറിയ സ്പർശനം പോലും അവന്റെ ഉള്ളിലൂടെ ഒരു മിന്നൽ പിണർ പോലെയാണ് കടന്നുപോയത്. അവൻ വീണ്ടും തന്റെ ശരീരത്തിലേക്ക് നോക്കുന്നത് കണ്ട് അരുണിമ തന്റെ സാരി തലപ്പ് ഒന്നുക്കൂടി ശരിയാക്കി വലിച്ചിട്ടു.
