പക്ഷെ അതത്രയും അവനെ കാണുന്നിടം വരെ മാത്രം….
അവനെ അഭിമുഖീകരിക്കുമ്പോൾ എന്തോപോലെ…
ദഹിക്കാൻ പറ്റാത്ത പലതും മനം പുരട്ടിവരുമ്പോലെ…
എത്രയൊക്കെ മനസ്സിനെ പറഞ്ഞു പഠിപ്പിച്ചാലും ഓർമ വച്ച നാള് മുതൽ വിളക്ക് വച്ചാരാധിച്ചു പോന്നിരുന്ന നാഗയക്ഷിയുടെ മുന്നിൽ വച്ചവൻ കെട്ടിയ താലി…
അഴിച്ചുമാറ്റിയെങ്കിലും അദൃശ്യമായവിടെ കിടന്നത് ഉടൽ പൊള്ളിക്കുമ്പോലെ….
കഴുത്തിലേക്ക് കൈ നീണ്ടു…
ഒരു കരച്ചിൽ തൊണ്ടക്കുഴിയിൽ എത്തി തങ്ങിനിന്നു….
അംഗീകരിക്കാൻ പറ്റില്ലെനിക്ക്…..തടുക്കായിരുന്നില്ലേ….
അവളാ നാഗദൈവങ്ങളോട് പരിഭവിച്ചു…
“ഇവിടെന്താ ഇങ്ങനെ നിക്കണേ….വാ ചോറൊക്കെ ഞാൻ എടുത്തിട്ട് വരാം…ഇച്ചിരെ കഴിച്ചിട്ട് കിടന്നോ….”
അവളിപ്പോളും ഉറക്കത്തിന്റെ കെട്ടിലാണെന്നാണ് മായ വിചാരിച്ചത്….
“എനിക്ക് വേണ്ടമ്മാ…വിശപ്പില്ല…”
വയറെരിയുന്നുണ്ടേലും അവൾ കള്ളം പറഞ്ഞു…അവനോടൊപ്പം ഇരിക്കാൻ വയ്യ…
“രാത്രി വിശന്നാലോ…ഒരു വാ കഴിച്ചിട്ട് കിടക്ക്….വന്നേ എന്റെ മോള്….”
മായ അവൾക്കു കൂടി വിളമ്പി എടുത്തു…
“വേണേൽ തിന്നോളും…കൈക്കുഞ്ഞൊന്നും അല്ലല്ലോ…അമ്മ അമ്മേടെ പണി നോക്കിക്കേ….ഇവളുടൊക്കെ അഹങ്കാരത്തിനു ഒരു നേരം പട്ടിണി കിടക്കുവാ നല്ലത്….”
പ്ലേറ്റ് സിങ്കിലേക്കിട്ട് കൈ കഴുകും വഴി അവൻ പറഞ്ഞു..
“നീയിത്ര വേഗം കഴിച്ചു കഴിഞ്ഞോ…”
“മ്മ്മ്…” വായും മുഖവും കഴുകി തന്നെ തുറിച്ചു നോക്കുന്നവൾക് മുഖം കൊടുക്കാതെ ഹാളിലേക്ക് നടന്നു…
കഥ കംപ്ലീറ്റ് എഴുതണേ. ഇടയ്ക്ക് വെച്ച് നിർത്തല്ലേ. വെയ്റ്റിംഗ് ആണ് ❤️❤️
എന്റെ പൊന്നെ, ഒരു ക്രിഞ്ച്ഉം അടിക്കുന്നില്ല. ഇത് ഇതുപോലെ തന്നെ പോകട്ടെ.
ദയവു ചെയ്തു ഇതിനെ എഡിറ്റ് ചെയ്തു ചെറുതാക്കല്ലേ. പലർക്കും പല അഭിപ്രായവും ഉണ്ടാവും, അവരെ ഇങ്ങനെ ചെയ്യൂ, അത് കൂട്ട് എന്നൊക്കെ. ബ്രോന്റെ മനസ്സിൽ ഉള്ള പോലെ തന്നെ എഴുതിയാൽ മതി.
വളരെ നന്നായിട്ടുണ്ട്.